Kultura

Milošević: Pisanje je moja trajna ljubav

by Vjera Knežević Vučićević | 07:08:2017 | 12:31:32

Objašnjavajući odakle crpi energiju, hrani talenat i dobija inspiraciju da sa nepunih 25 godina čitalačkoj publici ponudi čak pet ostvarenja, mlada poetesa, esejistkinja i novinarka iz Bara Slavica Milošević, nešto što možda zaslužuje kompleksno objašnjenje ipak sažima u citat Brodskog - “Ono si što čitaš”.
 
Piše od malena, prvi esej joj je objavljen u knjizi “Cetinju s ljubavlju”, još dok je bila u osnovnoj školi. Do sada je objavila knjige “Cirkuzant, idealista i budala”, “Neka me uteši nebo” i “Sve je rečeno, Ameli”. Sve tri knjige imaju i izdanja na engleskom jeziku. Ovog ljeta izašla su i dva nova naslova “Kad karijatide plaču” i drame u formi intertekstualnosti “Ti, ja i Prever”. Njen književni izraz bi se mogao podvesti pod refleksivnu poeziju.
 
“Pisanje je moja trajna ljubav, a mislim da je to umjetnost koja ne izdaje. Inspiraciju pronalazim u kvalitetnim knjigama, ali i u okolini koja me okružuje - ljudskoj rigidnosti, ljubavi, mržnji (koja je jaka za opisati, a opet je dualna)” - kaže Milošević.

 
Kao djevojčica, na poklon je umjesto igračaka dobijala knjige, pa je od ranog djetinjstva počela da čita Džeka Londona. Omiljena djelo iz tog perioda joj je “Bijeli očnjak”. Na Slavičino stvaralaštvo značajna je bila školska lektira, ali su ipak najveći uticaj na njeno profilisanje kao pisca imali francuski klasici koji nijesu bili toliko popularni u gimnaziji koju je pohađala. Isak Singer, Herman Hese i neizostavni ruski klasici - Majakovski, Jesenjin… dali su takođe snažan pečat u kreiranju književnog ukusa mlade spisateljice. Ipak, kada govori o najomiljenijim piscima, sa osmjehom primat daje Viktoru Igou i Isaku Singeru. Omiljeni pjesnik joj je Prever.
 
Njeno stvaralaštvo recenzent podvodi pod refleksivnu liriku, odnosno poeziju u prozi, a piše i tzv. mikroeseje - proznu formu strofe. Reakcije u Crnoj Gori su veoma pozitivne, a u Srbiji, gdje studira, primljena u Udruženje književnika. Knjiga “Sve je rečeno, Ameli” je neobična kako po vizuelnom efektu, tako i žanrovski. U pitanju su mini eseji u stihu.
 
“’Sve je rečeno, Ameli’ je na inicijativu urednice Ane Draslar izdanje koje ima novu formu knjige, ja sam odredila format, a ilustracije je radio Miroslav Nikolić, umjetnik porijeklom iz Nikšića” - priča Slavica. Imala je i zapažen nastup na najvećoj smotri umjetnosti i kulture u gradu podno Rumije, jubilarnom 30- tom “Barskom ljetopisu”, što joj je kako navodi “velika čast”.
 
Slavica Milošević je osnovnu školu završila u Baru, gimnaziju u Beogradu, a potom je upisala psihologiju na stipendijskom programu čuvenog engleskog City College Univercity of Sheffield u Solunu. Zbog ekonomske krize u Grčkoj pravi pauzu u studiranju koju koristi za šestomjesečni boravak u Izraelu, gdje pohađa školu za učenje hebrejskog jezika Ulpan Gordon u Tel Avivu. Prije tri godine počela je da bloguje za prestižne izraelske listove “Jerusalem Post” i “Times of Israel”.
 
“Na ideju sam došla slučajno. Aplicirala sam putem on line formulara. Zadovoljila sam kriterijume- znanje Engleskog, a i moj probni tekst je dobio zeleno svijetlo. ‘Jerusalem Post’ se radi više u novinarskoj formi, ozbiljniji je u smislu da se strogo poziva na izvore, dok ‘Times of Israel’ dopušta lični pečat, opušteniji je, liberalniji…” - objašnjava Slavica, koja ističe da joj osim njegovanja kreativnosti koja je poželjna u književnim djelima, odgovara realnost i preciznost koje sobom nosi rad na ozbiljnim listovima.
 
“Ta realnost mi je zapravo balans i dajem joj oduška kada nijesam ‘poetski raspoložena’. Ugovor podrazumijeva da ne smije biti govora mržnje, da moram imati izvor, odgovaram za svaku napisanu riječ. Ozbiljnost blogera zavisi od toga za koga radi. U ‘Jerusalem Postu’ se trudim da pratim situaciju u toj zemlji i informišem čitaoce o događajima i pojavama za čije adekvatno praćenje bi im bio potreban duži istraživački rad” - priča Slavica.

 
Inspiraciju i želju da piše o svom viđenju Izraela dobila je kada je doživjela tu zemlju i ljude na način drugačije od slike koja se plasira u javnosti.
 
“Ljudi su miroljubivi, bombe ne padaju na nekoliko metara od vas, sigurno je, a veoma mi znači i što tamo ne određuju kvalitet vaše ličnosti na osnovu imena i religije. Planiram da u septembru ponovo posjetim tu divnu zemlju i da počnem crpiti neku novu inspiraciju” - najavljuje ova svestrana djevojka.
 
U fokusu njenog književnog stvaralaštva trenutno  je promocija dva nova projekta “Kad karijatide plaču” i “Ti, ja i Prever”. Energično, sa puno poštovanja, Slavica objašnjava nedvosmisleno snažan doživljaj prelijepih statua na hramu u obliku žena koji je rezultirao zbirkom pjesama.
 
”One i poslije nekoliko vjekova ‘nose’ teret hrama i zaista djeluju inspirativno - žena kao stub čije pritajeno plakanje niko ne vidi. Drugo djelo ‘Ti, ja I Prever’ je drama u formi intertekstualnosti gdje je glavni motiv Preverova pjesma ‘Adrian’. Međutim pojavljuju se i strofe iz njegovih drugih pjesama, s tim što sam sve to obuhvatila u formi dijaloga pet izmišljenih likova, dajući sebi time umjetničku slobodu” - kaže Milošević.
 
“Promocija novih djela biće organizovana 10. avgusta u Petrovcu, na Danima mladih umjetnika i stvaralaca. Krajem avgusta biće predstavljene i na promociji u Baru u Dvorcu kralja Nikole. Poziv za predstavljanje u rodnom gradu dobila sam od predsjednika Skupštine opštine Bar Radomira Novakovića”, istakla je Milošević.