Mozaik

Novo čitanje Akademie

by Željko Milović | 09:04:2018 | 20:34:11

Ima ih koji čekaju taj prvi petak u mjesecu, noć u kojoj rock grupa „Akademia“ u jednom od najstarijih barskih kafića održi dvosatnu tezgu/koncert pred „svojom“ ekipom.
 
Repertoar „Akademije“ se tih večeri bazira isključivo na standarde ex-YU rocka, i to je dobro poznata stvar. Oni što dolaze, znaju što ih očekuje.
 
Međutim, kako godine odmiču, njihovo izvođenje je, u stvari, “novo čitanje“ zadatih djela, jer svako obogate manje ili više drugačijim aranžmanom koji odstupa od izvornika, te time faktički ono postaje skoro-pa-novo.
 
U kulturološkom smislu, to jeste tipično postmodernistički pristup pop-rock muzici, koji podrazumijeva mogućnost posuđivanja, prerađivanja, referiranja ili aludiranja na bilo koji, uz muzički, aspekt društvenih događanja ili javnih ličnosti u gradu, ili kolektivnog ljudskog znanja (tako je, recimo, pjesma “Neko te ima” Van Goga preimenovana u “Netko te ima” - po Netku Sinanoviću, ili “Guzonjin sin” u “Raštanov sin”, po bubnjaru Ratku Stanisavljeviću Raštanu).
 
Tako izvorni artefakti (muzika, tekst i sve ostalo) dobijaju različita značenja, u odnosu na vizuru slušaoca/gledaoca, ali i na to s koje se pozicije, prostora i okruženja gleda na njih. Svaka tema je za “Akademiu” vrijedna promatranja i ubacivanja u kompoziciju, s dozom humora i Gajove sposobnosti da to iznese na pravi način (“Nemoj ići u Čanj” umjesto “Nemoj ići od nas” u pjesmi “Noć je prekrasna” Daleke obale, ili “primijenjeni francuski” u Rundekovoj pjesmi “Makedo” ...). Posebno poglavlje ovakvog načina rada su Božovi muzički citati na gitari, podložni neograničenom broju interpretacija i spektru raznovrsnih ukusa, od “Marša na Drinu”, preko “Tom and Jerry teme”, do “Another Brick on the Wall”...
 

“Akademijini“ konkretni hirurški zahvati u ex-YU pop-rock muziku su najefektniji u standardu Miladina Šobića “Opet krivi tip”, koji sa bržim ritmom postaje ultimativni rock hit sa novim rokom trajanja (prava je šteta što “Akademia” ovo ne snimi live kao poseban singl), ili pak u “Neko te ima” Van Gogha, na koju je nakalemljen dio iz pjesme “Dvoje” Nevernih beba tako da ne izgleda kao “brak iz računa” već prirodna cjelina.
 
U tom melting potu zvukova i stihova publika najbolje reaguje na aktuelan salsa/mambo trend, što zbog ritma i mogućnosti za igranje pored stolova, što zbog zaista rijetke sposobnosti barskog benda da napravi crossover šlagera “Počnimo ljubav ispočetka” Beti Đorđević i pop laganice “Pokreni me” Lakih pingvina, ili da u ska/new wave prebaci nespojivo: “Jednu malu plavu” grupe Pro Arte i “Stavi pravu stvar na pravo mjesto” Aerodroma.
 
Za grupu koja na repertoaru ima oko 700 (tuđih) pjesama, ovakav postupak bi trebao biti rutina, ali nije. Ni njima, a posebno drugima koji to isto pokušavaju. I to nije samo puka zabava, što bi na prvu loptu moglo izgledati, to je sasvim poseban oblik artističkog izražavanja.
 
I da nema ništa drugo, a ima, više je nego dovoljno da se ostavi trag.