“U suštinskom smislu kultura predstavlja temelj svakog društva, jer ona sublimira sve kreativne, umjetničke i stvaralačke potencijale jedne zajednice, bilo da oni potiču iz naše daleke prošlosti ili su odraz savremenog doba koje živimo. Ona nas uči solidarnosti i podsjeća da smo dio nečeg većeg, povezani sa prošlošću ali i odgovorni za budućnost.

Kroz svoje različite aspekte, koji se ne odnose samo na  književnike, likovne umjetnike, muzičare, pozorišne i fimske stvaraoce, već i na uspostavljeni sistem u kulturi, njegovu održivost i socijalnu koheziju – kultura oblikuje svakodnevni život  pripadnika jedne zajednice, poboljšava kvalitet njihovog života, ali doprinosi i razvoju te zajednice u cjelini.

Kompleksni aspekti kulture i njen uticaj na društveni razvoj, zahtijevaju i adekvatan odgovor kroz institucionalnu i infrastrukturnu izgradnju, usko profilisan stručni kadar, inovativnost u kreiranju programskih sadržaja i kulturnoj ponudi, ali i konstantan i kontinuiran rad na strateškom promišljanju njenog razvoja.

Nesporno je da institucije kulture kao što su biblioteke, muzeji, galerije i pozorišta svojim radom i djelovanjem promovišu kulturno-istorijski kontekst, nasljeđe i tradiciju jedne zajednice, na način koji doprinosi većem međusobnom razumijevanju i poštovanju različitosti. Takođe, imaju značajan uticaj i na podizanje nivoa obrazovanja, uspostavljanje vrijednosnih sudova, podsticanje na kritičko razmišljanje i kreativnost.

Globalno iskustvo pokazuje da ona društva koja kulturu integrišu u svoje razvojne politike, postaju prosperitetnija, a njihovi članovi motivisaniji da učestvuju u definisanju i kreiranju sadržaja koji imaju karakter zajedničkog interesa. Na taj način se obezbjeđuje ostvarivanje idealanog koncepta društvenog razvoja u skladu sa potrebama i težnjama njegovih članova.

Kultura je mnogo više od umjetnosti. Ona je srce i duša zajednice, ogledalo našeg identiteta, naših vrijednosti i naših aspiracija. Kultura je ono što nas povezuje, što nas čini posebnim i što nas, uprkos svim razlikama, ujedinjuje.

Naš zadatak nije samo da očuvamo kulturno nasljeđe, već i da ga obogatimo, da pružimo prostor za nove ideje, nove glasove i nove vizije”.

The post Grabež: Kultura je temelj svakog društva first appeared on BARinfo.

Spontano, bez ikakve pripreme ili proba, uz puno emocija, pjesmom su “začinili” izvrstan kraj manifestacije duge 45 dana, a publika je pjevala skupa s njima.

Kako je to izgledali, možete vidjeti na snimku koji je Bar Infu ustupio Dejan Senić, master-chief “Bubulj produkcije”.

The post VIDEO: Balerina za sentimentalni kraj Ljetopisa first appeared on BARinfo.

Završno veče bARS-a posvećeno je rodonačelniku novinarstva u Baru – Božidaru Bošku Miloševiću, odnosno knjizi njegovih reportaža o Baranima pisanih za “Pobjedu“ i “Politiku“ između 1961. i 1979. godine.

U ovom djelu skupljene su reportaže, kroki zapisi i emotivni tekstovi o Baranima, “malim ljudima” čije je životne sudbine umio i želio da zabilježi. A to je, kažu savremenici, izvanredno radio.

Nastanak ove dvotomne knjige članaka Boška Miloševića (naredna se očekuje do kraja ove godine) dogovaran je gotovo deceniju, a izdavač je “Mediteran Multimedia” iz Bara

“To su dirljive storije o našim ljudima, gradu, moru, maslinama, beočug u lancu koji je dokazivao da je njihov autor bezgranično bio zaljubljen u Bar i da su najljepši njegovi radovi bili oni koje je pisao naizgled nehajno, srećući poznate i nepoznate po kafanama, stanicama, ulicama, ispred kuća… Radovi koji su fotografski precizno bilježili životne priče muškaraca i žena pored kojih se prolazilo kao da ne postoje, kao da se uopšte ne vide. E, Boško ih je nepogrješivo vidio. I prepoznavao. Željeli smo, uređivački tim ove knjige i njegova porodica, da objavimo te Boškove čuvene priče o Baranima, pisane od 1961. do smrti. U ovoj dvotomnoj knjizi ponovo će, uz Boškovu pomoć, oživjeti Bar kojeg su gotovo svi zaboravili, onaj sa nekoliko ulica i ljudima koji su brinuli jedni za druge, kao velika porodica“, stoji u uvodniku knjige.

O knjizi će govoriti glavni i odgovorni urednik Radio Bara Milan Vujović koji je sa Boškom bio dugo godina dio “Politikinog” tima u Baru, kao i Miroslav Stojanović, nekada zamjenik glavnog i odgovornog urednika “Politike”, stalni dopisnik ovog lista iz Bona od 1985. do 2006, specijalni dopisnik iz više evropskih država, dobitnik nagrade za životno djelo Udruženja novinara Srbije i Saveza novinara Jugoslavije. Treći sagovornik je glavni krivac za ovu knjigu – priređivač, urednik i izdavač, publicista i urednik Bar Infa Željko Milović.

Moderator večeri je novinar Radomir Petrić.

Božidar Boško Milošević je prvi etablirani novinar Bara, čovjek čiji su tekstovi postavili grad na mapu Crne Gore i Jugoslavije. Rodio se 1937. godine u Starom Baru, gdje je završio osnovnu školu, a Učiteljsku započeo u Nikšiću i dovršio u Kragujevcu. Na Filozofski fakultet (grupa za jugoslovensku književnost) u Beogradu upisao se 1957. godine i na njemu apsolvirao 1961. Iste godine zaposlio se kao novinar u Radio Titogradu. Nikada nije završio fakultet, ali mu ta diploma, pokazalo se poslije, ništa nije ni trebala.

Na sebe je skrenuo pažnju efektnim tekstovima sa crnogorskog primorja, koje je objavljivao u „Pobjedi”, nedugo zatim počeo se javljati člancima u beogradskoj „Politici”, da bi 1968. godine postao stalni saradnik najuglednijeg jugoslovenskog dnevnog lista za područje Ulcinja, Bara, Budve i Kotora. Postao je tako dopisnik „Politike” iz najmanjeg mjesta u kojem je novina imala svog čovjeka – Bar je tada brojao tačno 3840 stanovnika.

Prva vijest o katastrofalnom zemljotresu, 15. aprila 1979. godine, bila je upravo Boškova, nepunih sat vremena nakon kobnog udara. Čitava zemaljska kugla saznala je ono što je Milošević javio – sve su veze bile prekinute, pa se odlučio da sve saopšti putem radio-telegrafske stanice. Taj mu je novinarski podvig donio Godišnju nagradu „Politike” 1979. godine.

Nakon što je 15. aprila utkao sebe u svjetsko novinarstvo, dva dana kasnije je dao nemjerljiv doprinos barskom, pomažući u nastanku lokalne radio stanice – Radio Bara. Prvu vijest koju je emitovao Radio Bar „odradila” su trojica novinara, svaki svoj dio: urednik u „Politici” Kosta Kostadinović, dopisnik „Pobjede” Momčilo Popović i dopisnik „Politike” Božidar Milošević. Za svoj požrtvovani rad odlikovan je Ordenom rada sa srebrnim vijencem 1980. godine.Nagradu za životno djelo Udruženja novinara Crne Gore primio je 1987. godine. Godinu dana kasnije uručena mu je i Posebna nagrada „Politike” za višegodišnje izvanredne rezultate u radu i doprinos unaprjeđenju kompanije.

Bio je ključna ličnost sportskog novinarstva Bara, izvještač „Pobjede” sa fudbalskih utakmica šezdesetih i sedamdesetih. Jedan je od malobrojnih što su javno digli glas protiv izgradnje fabrike sintermagnezita u barskom Polju, iako je to bila odluka i direktiva partije kojoj je svim bićem pripadao. Naročito je volio da piše o moru, brodovima i mornarima, te luci i radnicima koji su je znojem oblikovali…

Miloševićevi prsti bili su nezaobilazni u formiranju dva najznačajnija barska kulturna festivala – „Susreta pod Starom maslinom” i „Barskog ljetopisa”. Napisao je tekst za himnu manifestacije „Crvene košulje”. Njegovim je direktnim posredovanjem objavljen prvi album barske grupe „Katapult”.

The post Knjigom reportaža o Baranima – novinara Boška Miloševića – u utorak se završava bARS first appeared on BARinfo.

Program sačinjen od djela slavnih svjetskih kompozitora, kao i profesora Senada Gačevića i Safeta Drljana, premijerno se izvodi na ovogodišnjem Ljetopisu.

Prof. Safet Drljan (Bar, 1981) nižu i srednju muzičku školu završio je u Baru i Podgorici, a Fakultet muzičke umetnosti u Beogradu – nastavno odjeljenje Kragujevac, u klasi profesora Radomira Tomića. Tokom školovanja nastupao je na mnogim takmičenjima i osvajao brojne nagrade, među kojima je više prvih i specijalnih nagrada u Crnoj Gori i Srbiji. Nastupio je na takmičenju u Njemačkoj, 2002. godine, gdje ulazi u prvih petnaest kandidata za nagradu. Bio je polaznik više ljetnjih škola u Kragujevcu i Podgorici, gdje je imao priliku da radi sa najeminentnijim profesorima u svijetu harmonike (Juri Šiškin, Vječeslav Semjonov, Peter Gerter, Mika Vairinen, Vojin Vasović i drugi). Trenutno radi u muzičkoj školi u Baru, gdje sa učenicima postiže veoma zapažene rezultate.

Pored pedagoškog rada, veoma je prepoznat po koncertnim nastupima, u Crnoj Gori i inostranstvu (Hrvatska, Slovenija, Albanija, Srbija, Makedonija, Turska, Kipar). Daje poseban pečat izvođenju klasičnih dijela iz vremena baroka, klasicizma, romantizma i muzike XX vijeka, uzdižući harmoniku na veći umjetnički nivo. Jedan je od osnivača kulturne manifestacije „Veče sevdaha“ u Baru i nezaobilazni umjetnik koji učestvuje u programima u organizaciji Centra za kulturu manjinskih naroda u Crnoj Gori. Osim izvođenja klasičnih dijela, bavi se obradama izvornih narodnih pjesama, unoseći u aranžmane lični pečat, na koji publika nikad ne ostane ravnodušna.

Ulaz je besplatan.

The post Večeras u Starom Baru koncert prof. Safeta Drljana first appeared on BARinfo.

U svojoj ispitnoj predstavi na master studijama FDU, pred solidno popunjenim gledalištem u Starom gradu, igrale su Jovana Brnović i Mina Mićović.

Ova snažna psihološka drama je priča o strahu od života i strahu od smrti, ali i o poremećenim porodičnim odnosima i o nemogućnosti uspostavljanja komunikacije sa bližnjima. Majka i ćerka – Telma i Džesi Kejts žive u zabačenom mjestu. Tokom jedne sasvim obične subotnje večeri, Džesi saopštava majci da će se ubiti, nakon čega svaka od njih počinje da navodi razloge zbog kojih bi to trebalo, odnosno, ne bi trebalo uraditi.

Ne skrivajući zadovoljstvo učešćem na „Barskom ljetopisu“, kao i brojnošću, raznolikošću i reakcijom publike, Jovana Brnović ističe da se radi o predstavi koja je zahtijevala ozbiljnu, čak i psihičku pripremu.

„Razlika u godinama između nas, glumica, i junakinja drame je ogromna, pa ih nije bilo lako tumačiti. U predstavi, recimo, ja igram Džesi, osobu u zrelim godinama, koja ima odraslog sina, to nije bilo lako iznijeti. Što se porodičnih odnosa tiče, oni su, uglavnom, uvijek isti, pa smo mogli da ih crpimo iz sjećanja na odnose unutar naših porodica i donesemo priču na pravi način.“

Mina Mićović otkriva da su ih, nakon odluke da im komad „Laku noć, majko“ bude ispitni, oduševile obje uloge.

„Fokus je bio na priči i poruci koju želimo da prenesemo, posebno zbog činjenice da se radi o temama koje nisu tako česte na scenama, a koje bi i te kako trebalo da budu zastupljene – mentalno zdravlje, porodični odnosi, prvenstveno odnosi između majke i ćerke, koji su i najkompleksniji. To je jedno plodno tle iz kojeg može da se iskopa mnogo prljavštine koja zapravo, na kraju, zasija na sceni“, kazala je Mićović dodajući da predstava nudi više pitanja nego odgovora.

„Kroz lik Džesi se, kao u ’Hamletu’, provlači ono ’biti ili ne biti’. Dok sam čitala tekst, najstrašnija mi je bila njena odlučnost da se ubije bez žaljenja za sopstvenim životom. Na pitanje da li je bolje trpjeti životne probleme ili, jednostavno, kao što je naglašeno i u predstavi, ’sebi dati slobodu golim nožićem’, moj je odgovor da treba ostati i boriti se“, zaključila je Mićović.

Jovana i Mina su bile zadužene i za scenografiju jer im je, kako navode, na četvrtoj godini zadatak da se, osim glume, pozabave i nekim drugim segmentima koji su sastavni dio pripreme predstave.

„S obzirom na to da se radi o našoj ispitnoj predstavi, zadatak je bio da osmislimo koncept u smislu kako bi sve trebalo da izgleda na sceni, ali i koja će se muzika koristiti. Tako smo došle na ideju da i naša koleginica Itana Dragojević bude dio projekta na način što će raditi muziku ’live’, što je, prema riječima Jovane Brnović, „doprinijelo kompletnom utisku“.

Predstava je rađena pod mentorstvom vanr. prof. Dubravke Drakić i saradnice u nastavi Jelene Đukić. Pored Itane Dragojević koja je bila zadužena za zvuk, u njenom kreiranju su učestvovali Veselin Frenki Bogićević koji je obradio naslovnu numeru i majstor svjetla Sreten Milošević.

The post Predstava Laku noć, majko odigrana kao prateći program Ljetopisa first appeared on BARinfo.

„U lavirintu potrošačkog društva, crnogorsko savremeno slikarstvo kao da ostaje bez ’konca’. Odrazi savremenih ideja, zbog sve uže društvene stvarnosti, kao da ne dopiru do njega, a unutrašnji život umjetnika kao da ne prepoznaje artikulaciju likovnog jezika kao nešto čime se moramo neprekidno baviti kako bismo pronašli izlaz iz lavirinta“, kazao je, na otvaranju izložbe, dr Milun Lutovac, dodajući da je atelje Muharema Muratovića han na raskršću u kojem je i vrijeme zastalo da se malo odmori.

„Da nije tako ne bi, kad je riječ o Muharemovom stvaralaštvu, jednom zapisao istaknuti jugoslovenski kritičar Sreto Bošnjak: ’Dobar crtač odličnog sluha za boju i prefinjenog smisla za dinamiku i ritmičko bogatstvo kompozicije, Muratović je slikar klasičnog duha koji teži smisaonom dodiru velike tradicije i neizvjesne moderne postmoderne umjetničke prakse’.“

I zaista, ističe dr Lutovac, Muharemovo platno je doživljaj koji se zbiva iznad pravila pod kojima pulsira vidljivi svijet naše stvarnosti. Ono je najsadržajniji momenat opšteg pokreta prirode i ima ulogu da oplodi novu realnost – jednu od mnogobrojnih mogućnosti nevidljivog – paralelnog svijeta. Slika tako biva svijet za sebe sa, samo svojim, jedinstvenim centrom i planetarnim sistemom u kojem naša trenutna egzistencija ima sasvim upitnu vrijednost.

Muratović, prema riječima Lutovca, svojim posvećenim radom sugeriše da je sinteza naše epohe veoma upitna, ali i da ima nade u umjetnikovom nepristajanju na kratkovjeke eksperimente koji su u povratku sebi i iskonskim stvaralačkim vrijednostima.

„Svi elementi plastične strukture Muharemove slike – boja, svjetlost, prostor i ritam osobene kompozicije dio su tihog tkanja Arijadnine niti i potrage za Animom, izgubljenom dušom svijeta. Nit, kao linija, tkanje je oblika, nesanica stvaranja, tiha melodija svilene bube pod krovom rodne kuće. Čudo se rađalo iz jedva čujnog veza malog insekta, na tihom razboju svjetlosti pod krovom zavičajne kuće, koji se pretvarao u put svile i put mašte. Upravo to sjećanje na svjetlost, koja kao snoplje prodire kroz sljeme i ćeramidu, tka raskošni, mediteranski vez stvaralačkog vremena našeg Muharema Muratovića. ’Tiho, misaono tkanje’, kako to u dvije riječi lucidno bilježi istoričarka umjetnosti Selma Đečević.“

„Svilena nit djetinjstva bila je najljepša linija koju, kaže Muharem, još nije uspio da dosegne. U svim njegovim radovima, pa i u zadnjim nastalim, on pokušava da je uhvati i pretvori u igru. Svaka igra, vjeruje Muharem, korak je više ka istini o sebi“, zaključio je dr Milun Lutovac.

„Slikari rade u tišini i iz vatre, pa svoje radove ne bi mogli vrednovati da nije svjetlosti očiju vaših i prozora vaše duše“, kazao je Muharem Muratović u obraćanju publici na otvaranju izložbe, podsjetivši da je, po mišljenju psihologa, djetinjstvo početak i kraj svega, te da ga je on proveo u slobodi prirode, gdje se rađa život kroz vodu, kroz potoke kojih sve manje ima, kroz toplo sunce, voćke… Život je, kaže Muratović, mirisao na raj koji se danas, nažalost, uništava.

„Sve što nastaje, nastaje iz potrebe, iz poriva. Mene je posebno impresionirao rad naših baka, majki i sestara koje su od amorfnog oblika vune ili pamuka plele najbolju liniju. To je bio najbolji crtež. Tu liniju su one savijale, pa smo dobijali tople džempere, čarape… za mene je to bila magija. Ja sam u onim toplim domaćinskim večerima često hvatao te niti i mrsio ih, pa su vikali na mene, a bio sam i kažnjavan time da ne odem na spavanje dok ne odmrsim nit. Cio život nisam uspio da je odmrsim i mislim da je zajednička sudbina svih nas da nešto pletemo i mrsimo ali uvijek postoje zakoni koji to servisiraju. Surov je svijet umjetnosti, treba to izdržati, ali kad se čovjek navikne na muku i surovost, onda to pretvori u igru, zadovoljstvo i energiju koja ga gura dalje“, zaključio je Muratović.

Muharem Muratović je rođen 1950. godine u Mrkojevićima. Osnovnu školu je završio u rodnom mjestu, a Gimnaziju i Pedagošku akademiju u Nikšiću. Tokom dvije decenije rada u osnovnoj školi u Mrkojevićima, njegovi učenici su, osvajali prve nagrade u Nju Delhiju, Tokiju, Londonu i Ženevi, afirmišući jednu malu školu širom svijeta. Od 1972. godine Muratović predano stvara umjetnost prepoznatljivu po specifičnom figuralnom stilu, što ga je svrstalo u red značajnih crnogorskih slikara. Priredio je više od 70 samostalnih i kolektivnih izložbi.

The post Arijadnino klupko za kraj likovnog segmenta Barskog ljetopisa first appeared on BARinfo.

Tamara Knežević rođena je u Kotoru gdje je završila nižu i srednju muzičku školu „Vida Matjan“ u klasi prof. Jasminke Terzić i Žane Marinković. Diplomirala je i magistrirala u klasi prof. Ljubiše Jovanovića sa najvišom ocjenom. Osvojila je niz zlatnih i specijalnih nagrada na takmičenjima u zemlji i inostranstvu.

Kao solista nastupala je na festivalima „Kotor Art“ i „Purgatorije“. Italijanskoj publici predstavila se 2013. godine solističkim koncertom u sklopu festivala „Nei suoni dei luoghi“. Kao najbolji student Muzičke akademije, 2009. dobija nagradu grada Cetinja, kao i nagradu „ZAMTES-a“. Redovni je član kvarteta „Talija“, tria „Providenca“ i dua „Amiccie“ koji nastupaju na festivalima u Crnoj Gori i šire, kao i „Operosa“ orkestra. Član Crnogorskog simfonijskog orkestra postala je 2012. na mjestu druge flaute i pikole, a od decembra 2023. je na mjestu prve flaute.

Davor Novak rođen je u Podgorici gdje je stekao osnovno i srednje muzičko obrazovanje. Muzičku akademiju i postdiplomske magistarske studije završio je na Muzičkoj akademiji na Cetinju. Usavršavao se na međunarodnim majstorskim kursevima u Češkoj i Italiji. Djeluje u okviru različitih kamernih ansambala.

Georgi Kalajdžiev (fagot) je rođen u Skoplju. Svoje muzičko obrazovanje započinje u Gevgeliji na odsjeku za klavir, a nakon toga i na odsjeku za fagot u Skoplju u klasi mr Gorana Zafirovića. U toku srednjoškolskog obrazovanja aktivno koncertira i učestvuje na državnim i međunarodnim takmičenjima osvajajući prve i druge nagrade. Fakultet muzičke umjetnosti u Skoplju je upisao 2014. u klasi prof. Marijana Miloševskog. Pod njegovim mentorstvom iste godine nastupa kao solista sa Makedonskom filharmonijom. U toku svog studiranja nastupao je kao drugi fagot u orkestru Nacionalne opere i baleta i Makedonske filharmonije. Od 2018. godine član je Crnogorskog simfonijskog orkestra kao drugi fagot. Za vrijeme boravka u Crnoj Gori učestvovao je na mnogo festivala kao kamerni muzičar, od kojih je najznačajniji nastup na „Kotor Art“ festivalu 2020. godine. Iste godine radio je kao mentor na Ljetnjem muzičkom kampu za kamernu muziku na Ivanovim Koritima.

U slučaju nepovoljnih vremenskih uslova, koncert će se održati u sali Doma kulture „Vladimir Popović Španac“ u istom terminu. Ulaz je slobodan.

The post Večeras na Ljetopisu koncert trija – Tamara Knežević, Davor Novak i Georgi Kalajdžiev first appeared on BARinfo.

Na Maloj sceni u Starom gradu publika je imala priliku da čuje pet autorskih kompozicija koje su nastale u posljednje tri godine. „Air“ za gudački kvartet, „Eleusa“ za violinu i klavir, „More moje“ za meco-sopran i klavirski kvintet, „Titex Intro“ za gudački kvartet i, premijerno, „Crveno sunce“ za klarinet i klavir izveli su neki od najdarovitijih crnogorskih muzičara: Novak Pavličić (klavir), Igor Pejović (violina), Stefan Pavićević (klarinet), Marija Mitrović (klavir), Lorena Janković (mecosopran) i gudački kvartet u sastavu Dušan Obrenović, Luna Kostadinović, Uroš Lapčević i Vladimir Drobnjak.

Moderator večeri, kompozitor Aleksandar Perunović je istakao da bi o muzici trebalo više da se razgovara, te da bi događaji kakav je sinoćnji trebalo da budu praksa. „Nije suština samo u izvođenju kompozicija, već moramo imati svijest o tome gdje smo, šta radimo, imamo li publiku, za koga radimo i kakva je perspektiva muzike.“

U djelima Milivoja Pićurića Perunović uočava stilsku raznolikost – od postminimalizma, preko neoklasicizma do smirenijeg zvuka tj. ultrastatičnosti. On pravi paralelu između svog i rada Milivoja Pićurića, te za sebe smatra da je agresivac i muziku ’hvata za vrat’ dok je Pićurić lirska varijanta koja, i kad ima kulminaciju, nema agresiju, kontroliše sve kako treba. Pićurićeva muzika, po njegovim riječima, ide na varijantu intuitivnog, spontanog, dok je on strogi formalista, konzervativac i ’strukturalista’. „Milivoje je harmoničar, njegova vertikala je jako interesantna, on pridaje važnost vrlo često melodijskoj liniji, aspektu koji je meni u drugom planu, i to je, obično, posljedica sticaja okolnosti, a ne pravljenja djela. Dobro je što ne pišemo svi isto, jer bi postali epigoni trenutnog stilskog opredjeljenja, podražavaoci trenutnih tekovina“, zaključio je Perunović.

Milivoje Pićurić otkriva da je pisanje minimalističkih kompozicija imalo za cilj približavanje publici jednom dramaturgijom koja traje od početka do kraja, te da je to otvoreno pitanje kojim se treba baviti. Što se stanja u muzici tiče, smatra da je bolje nego ikad.

„Imamo kompozitora i izvođača više nego ikad. Trebalo je, ipak, preživjeti prošlo vrijeme, izdržati da se klasikom bavimo ovdje gdje se sve svodilo na zbjegove, intelektualce, ljude koji stvaraju za sebe. Muzika bi trebalo da čovjeka čini nježnijim, a ljudi su ovdje nemuzikalni. Doduše, muzika nije ni mogla da se razvije u zemlji koja je bila zemlja ratnika, odbrane, gladi… Razvili su se književnost i slikarstvo za koje su potrebni olovka i kist, dok je za ovo bilo neophodno zanatsko obrazovanje i infrastruktura“, naglasio je Pićurić dodajući da je period SFRJ bio bogatiji muzički.

„Svi smo bili zajedno, bila je to velika država, sa beogradskom, ljubljanskom, zagrebačkom, sarajevskom scenom koje su imale ono soc-realističko u muzici. Jugoslovenska pop scena je imala veliki značaj, stvari su bile direktnije, životnije. Danas je sve to nekako apstraktno, udaljeno, hermetično… Klasična muzika bi trebalo da bude slika života običnog čovjeka, ali danas tu ima neke distance. Ono što najprije treba da uradimo je da izađemo iz koncertnih sala“, poručio je Pićurić ustvrdivši da danas nema ni najosnovnije kritike muzike. „Ne obraća se pažnja na dešavanja u muzici, ne uočavaju se bitni detalji, ima prikaza koncerata, ali bez kritike, zbog čega je onemogućen napredak kad je umjetnička muzika u pitanju“, zaključio je Milivoje Pićurić.

Pićurić je rođen u Podgorici 1985. godine. Osnovne studije kompozicije završio je na Cetinju u klasi prof. Žarka Mirkovića. Specijalističke studije je pohađao u Ljubljani u klasi prof. Pavela Mihelčića, a master u Beogradu kod prof. Srđana Hofmana. Njegov dosadašnji opus obuhvata kompozicije za solo instrumente, kamerne, horske i kompozicije za orkestre, koje su izvođene na više festivala u zemlji i inostranstvu. Bavi se primijenjenom i džez muzikom.

The post Milivoje Pićurić se predstavio publici Barskog ljetopisa first appeared on BARinfo.

Ovo je participativno-opservacijski dokumentarac o hrvatsko-romskom paru, Tei i Mirsadu, njihovoj kćerki Fridi i pokušaju zajedničkog života, razapetog između pritisaka obitelji i kompromisa na koje su oboje spremni pristati. Mirazi koje su dobili ekonomski su i kulturalno praktički nespojivi pa je pred njima nezahvalan izazov balansiranja vlastite obiteljske prtljage, prikvačene kao ostavština prošlih generacija na putu između Hrvatske i Kosova. Povezani željom da pronađu rješenje za nerealna očekivanja svojih obitelji, Tea i Mirsad upustiti će se u kompleksnu igru prilagodbe što će se u konačnici pokazati utegom u njihovoj vlastitoj intimi.

Projekcija je zakazana za 20 časova na platou Doma revolucije. U slučaju kiše, program se seli u Dom kulture. Ulaz je besplatan.

The post Barski ljetopis: Večeras hrvatski film Snajka: Dnevnik očekivanja first appeared on BARinfo.

Faruka Šehića (1970) književna kritika smatra glasom pisaca tzv. pregažene generacije. Za prvi roman „Knjiga o Uni“, preveden na trinaest jezika, dobio je nagradu „Meša Selimović“ za najbolji roman 2011, i EUPL (Evropska nagrada za književnost) 2013. Piše za „Oslobođenje“ i živi u Sarajevu.

„Šehić nas u romanu Cimetna pisma, dijamantna stvorenja stalno iznenađuje kombinirajući razne literarne tehnike, pa u jednom trenutku čitamo lucidne rukopise (npr. po mitskom Istanbulu), a već u drugom trenu našli smo se usred ratišta, i to i s jedne i s druge strane fronta, lišeni moralističkih crno-bijelih opisa i predrasuda.

Novi roman (pre)zrelog Faruk Šehića prozni je, ali i psihološki labirint, unikatna literarna enigma…“, zapisao je Denis Derk, književni kritičar „Večernjeg lista“.

The post Barski ljetopis: Promocija romana Faruka Šehića zatvara ovogodišnji književni program first appeared on BARinfo.