Žiri za dodjelu nagrade saopštio je danas da je sačinio listu od 26 prijedloga koji ispunjavaju formalno-pravne uslove za 2026. godinu.

Miodrag Banović, magistar fizičke kulture, predložen je kao prepoznatljivi aktivista civilnog sektora u Baru, dok je Aleksandar Bečanović na listi kao jedan od naših istaknutih savremenih pisaca i filmskih kritičara.

Shodno Zakonu o državnim nagradama, Žiri može dodijeliti najviše tri godišnje nagrade za 2026. godinu, i to za rezultate od izuzetnog značaja ostvarene u prethodnoj, 2025. godini, s tim da se u jednoj oblasti može dodijeliti samo jedno priznanje.

Osim dvojice Barana, na listi kandidata koji ispunjavaju uslove nalaze se i: Džavid Bektešević, Nikola Marković, Darko Jovović, Radovan Vujadinović, prof. dr Staniša Ivanović, prof. dr Sonja Tomović Šundić, Ilija Branko Burić, Danilo Lompar, Braho Adrović, Zoran M. Ilinčić, dr Ivan Martinović, Vladimir Perović, dr Lenka Blehova Čelebić, prof. dr Nikola Vukčević, Boris Vukotić, Nemanja Potparić, NVO Međunarodni klub žena Crne Gore (IWCM), Branka Bogavac Le Comte, dr Snežana Dragićević i dr Snežana Vuksanović, Srđan Mrvaljević, Pavle Pepđonović, Goran Đukanović, Blagoje Krivokapić i Ismet Hadžić.

Godišnja Trinaestojulska nagrada za 2026. godinu dodjeljuje se građaninu ili državljaninu Crne Gore, grupi lica ili pravnom licu koje ima sjedište na teritoriji Crne Gore, za rezultate od izuzetnog značaja za Crnu Goru, ostvarene u godini koja prethodi dodjeli nagrade, u oblastima kulturnog i umjetničkog stvaralaštva, sporta, prirodnih i društvenih nauka, privrede, ekologije, odnosno za djela ili ostvarenja u svim oblastima rada i stvaralaštva koja doprinose razvoju i afirmaciji Crne Gore.

Kao godina koja prethodi dodjeli nagrade, smatra se 2025.

The post Banović i Bečanović među kandidatima za Trinaestojulsku nagradu first appeared on BARinfo.

Iako i jedan i drugi vokacijom i osnovnim poslom nisu prevashodno muzičari (Aleksandar – Saša je pisac, prevodilac, književni i filmski kritičar, a Nemanja profesor na fakultetu, scenarista i režiser), obojica su već decenijama na razne načine u muzičkim vodama, naročito mlađi čiji je rad sa autorskim grunge bendom “Bad Taste” dio urbane istorije Crne Gore.

U ovom nosaču zvuka oni se dotiču kraut-rocka i zvuka koji je svoj vrhunac dosegao u Njemačkoj sedamdesetih godina XX vijeka. Sve je odsvirano na originalnim instrumentima sa analognim zvukom, a tek se u produkciji mogu opaziti naznake modernog vemena. Osim jedne numere (“Pallaksch”), gdje je usemplovan glas ženske osobe koja besjedi na njemačkom jeziku, sve ostalo su instrumentali, koji ambijentom i atmosferom odaju svojevrsni hommage grupama koje su baštinile eksperimentalnu rock scenu: “Can”, “Tangerine Dream”, “Cluster”… Očekivano, nosač zvuka je stoga pun hipnotilčkih ritmova, improvizacija, čistog zvuka ranih sintisajzera… 

Album “Kapp 2” se najbolje sluša kao cjelina, bez izdvajanja singlova, te se jedino po afinitetu slušalaca iz raskošno oblikovane torte zvukova mogu izdvojiti parčići poput “Pallakscha” sa neočekivanim promjenama ritma i atmosfere, ubjedljivi “Die Ankunft I” na tragu Alana Parsonsa, soundtrackovski postavljena “Der Eisschrei”, te “Die Ankunft II” sa vangelisovski širokom atmosferom “Charitos of fire”.

“Kapp 2” čini 11 pjesama snimljenih u Podgorici. Nemanja potpisuje rad na sintisajzerima Moog Sub 37, Prophet Rev2, Korg MS-20, modular synthesizer, na bassu i perkusijama, a Aleksandar na sintisajzerima Moog Sub 37, Prophet Rev2, Arp Odyssey i Minimoog Voyager, te na bassu i gitari.

Kompletan CD je dostupan na youtubu i bandcampu: https://knapp1.bandcamp.com/album/knapp-2

The post Raskošni hommage kraut-rocku braće Bečanović first appeared on BARinfo.

Bečanović je tom prilikom govorio o svom dugogodišnjem interesovanju za likovnu umjetnost, s posebnim osvrtom na stvaralaštvo njemačkog renesansnog slikara Hansa Baldunga Griena. Autor je ukazao na ključne distinkcije Baldungovog rada u odnosu na njegovog učitelja Albrehta Direra i druge prethodnike, kao i na značaj manirističkog izraza u Baldungovom opusu. Posebnu pažnju posvetio je primjeni psihoanalitičke teorije u tumačenju umjetnikovih djela, otvarajući prostor za šira razmatranja o spoju umjetnosti, simbolike i psiholoških slojeva interpretacije.

Razgovor se dotakao i drugih tema iz Bečanovićevog širokog spektra interesovanja, koje obuhvataju književnost, film i teoriju umjetnosti. Promocija je okupila brojne književnike, istoričare umjetnosti i ljubitelje kulture, a nakon zvaničnog dijela programa publika je imala priliku za neformalno druženje sa autorom i potpisivanje knjiga.

Aleksandar Bečanović rođen je 1971. godine. Autor je brojnih knjiga poezije, eseja, teorije filma i proze, među kojima su Ulisova daljina, Mjesta u pismu, Žanr u savremenom filmu, Opsjednutost, Paragon, Planinski orao, Tri pršljena više: Ingres i eksces fetišizacije, kao i najnovija izdanja Prezir, Hitchcock i „Marnie“: Fragment jedne analize, Prikaza i Nerazmrsivi čvor: Manirizam Hansa Baldunga Griena. Dobitnik je nagrade „Risto Ratković“ za 2002. godinu i EU nagrade za književnost za 2017.

The post Promocija Bečanovićeve knjige o Hansu Baldungu Grienu u Podgorici first appeared on BARinfo.

Veče je moderirala nagrađena filmska kritičarka Maja Bogojević, koja je istakla da se radi o posebnoj prilici ne samo zbog nove knjige, već i zato što se o Hičkoku razgovara baš na njegov rođendan. Knjiga „Hitchcock i Marnie“ donosi kadar po kadar analizu istoimenog filma iz 1964. godine, jednog od najsloženijih u Hičkokovom opusu u kojem, na više od 250 ilustracija, Bečanović razlaže film i smješta ga u kontekst rediteljeve estetike i starog Holivuda.

Bogojević je podsjetila da je Bečanović autor pet zbirki poezije, zbirki kratkih priča i romana, među kojima se izdvaja „Arcueil“, nagrađen Evropskom nagradom za književnost. Pisao je i teorijske knjige o filmu te priredio obimni „Leksikon filmskih režisera“ od preko 900 stranica. Njegovi romani su prevođeni na više jezika, a roman „Arcueil“ naišao je na odličan prijem i kod francuske kritike i publike. Privilegovana je, kazala je, što sjedi pored Bečanovića, u njegovom gradu, povodom njegove nove knjige. „Mogu ga nazvati ’Lakanini’ što je, inače, naš neologizam, pošto je inspirisan Lakanom, francuskim psihoanalitičarem. Aleksandar Bečanović nije samo crnogorski Ramon Belor, već je i više od toga“, istakla je moderatorka.

Govoreći o svom dugogodišnjem bavljenju Hičkokom, Bečanović je rekao da je njegova opsesija Hičkokom proizvod režiserove magije da stvara tekstove koji traže da se iznova čitaju. „Možda je to iluzija, ali je produktivna iluzija. Svaki novi pogled može otkriti nešto što prije niste vidjeli. Nije važna priča, važan je način na koji je ispričana, metod kojim je oblikovan mizanscen“, naglasio je autor.

Tokom razgovora su se dotakli i kritičara novog talasa, Trifoa, Godara, Šabrola, Riveta i Rohmera, koji su afirmisali Hičkoka kao velikog autora. „Oni su pomjerili fokus sa kolektivne prirode filmskog stvaranja na centralnu ulogu reditelja, analogno slikarima ili piscima. Takav pristup omogućava dublja čitanja i otkriva poveznice među filmovima koje bi inače ostale neprimijećene. Interpretacija Hičkoka nije samo pitanje tumačenja već je i pitanje zadovoljstva“, pojasnio je Bečanović.

Poseban dio večeri bio je posvećen Hičkokovom shvatanju saspensa (posebne vrste filmske napetosti). „Saspens nije iznenađenje, nego produženo očekivanje onoga što će se dogoditi. Ako želite šokirati publiku, to traje nekoliko sekundi. Ali da bi film zaista djelovao, morate gledaoce držati emocionalno uključenima mnogo duže“, kazao je Bečanović dodajući da je distribucija informacija ključna za tu tehniku. „Hičkok je volio da publika zna više od likova, a ta napetost stvara želju da gledaoci junake na ekranu upozoravaju na opasnost“, ističe Aleksandar Bečanović.

Kad je riječ o Hičkokovom navodnom sadizmu prema publici, Bečanović smatra da upravo princip saspensa ima u sebi nešto sadističko, jer se publika potčinjava volji filma. „Ali, čuveni reditelj je imao i veliku empatiju, posebno prema svojim junakinjama. Zato se njegov odnos prema publici može vidjeti i kao mazohistički, slično kao kod velikih melodramatičara.“

U razgovoru je posebno mjesto zauzela Hičkokova opsesija „idealizovanom plavušom“, koja je, prema Bečanoviću, i u filmu „Marnie“ ključna za razumijevanje režiserovog vizuelnog koda. „U romanu koji je adaptirao, glavna junakinja bila je švedska plavuša (‘marvellous hair, pale, very pale, yellow with gold lights’). Kada je producent Dejvid Selznik predložio brinetu Alidu Vali, Hičkok je odbio da je ofarba i izgubio interes za film“, prisjetio se autor, naglašavajući da plavuša kod Hičkoka nikada nije samo estetski izbor. „Postoji razlika između ’nedostižne’ plavuše, hladne, gotovo fetišističke projekcije i ’svakodnevne’ plavuše, dostupne i ukotvljene u realnost. U ’Marnie’ je upravo taj kontrast snažan narativni alat pri čemu idealizovani izgled junakinje stoji naspram njene duboko problematične psihologije“, pojašnjava Bečanović.

Ključni period Hičkokove kinematografije, prema riječima autora, počinje filmom čiji je naziv „Rebeka“, a završava filmom koji se zove „Marnie“. „Žensko ime, ženski označitelj i ženske figure su nešto što opsjeda Hičkoka i u tom smislu možemo reći da on nije samo najveći majstor saspensa i trilera već je i najveći režiser melodrama“, ustvrdio je Bečanović uz zaključak moderatorke Bogojević da je Hičkok kao Bog, „božanska figura iza kamere“.

The post Bečanović: Interpretacija Hičkoka nije samo pitanje tumačenja nego i zadovoljstva first appeared on BARinfo.

Aleksandar Bečanović je istaknuta je figura crnogorske kulture. Objavio je pet zbirki poezije (Ulysses’ Distance, Being, The Pantry, Places in the Letter, Preludes and Fugues), zbirke kratkih priča (I am Waiting, What Will Happen Next, Obsession) i romane poput Arcueil — koji mu je donio Evropsku nagradu za književnost.

Pored toga, autor je dviju knjiga filmske teorije, uključujući Genre in the Contemporary Cinema, i urednik je monumentalnog Lexicon of Film Directors Dugogodišnji je filmski kritičar i saradnik Vijesti.

„Hitchcock i Marnie“ predstavlja izuzetno duboku i detaljnu analizu Hitchcockovog filma Marnie (1964), jednog od njegovih najsloženiijih ostvarenja . Knjiga s više od 250 ilustracija razlaže film kadar po kadar, iznosi hermeneutička čitanja i istovremeno smješta Marnie u širi kontekst rediteljeve estetike i starog Hollywooda.

Promocija pod moderacijom nagrađene filmske kritičarke Maje Hamel Bogojević obećava analitičko veče o odnosu teorije i umjetnosti, autorovom pristupu filmskoj estetici i univerzalnosti teme slobode, sedukcije i psihologije koju Marnie donosi. Bečanović kroz ovu knjigu pokazuje ne samo erudiciju, već i sposobnost da Hitchcockov opus učini razumljivim i uzbudljivim i za širu publiku.

The post Hitchcock i Marnie kroz Bečanovićevu prizmu: kadar po kadar, misao po misao first appeared on BARinfo.

“Shodno Zakonu o državnim nagradama, Žiri za dodjelu Trinaestojulske nagrade može u 2025. dodijeliti najviše tri godišnje Trinaestojulske nagrade, s tim da se u jednoj oblasti može dodijeliti samo jedna godišnja Trinaestojulska nagrada za 2025.godinu. Godišnja Trinaestojulska nagrada za 2025. godinu dodjeljuje se građaninu ili državljaninu Crne Gore, grupi lica ili pravnom licu koje ima sjedište na teritoriji Crne Gore, za rezultate od izuzetnog značaja za Crnu Goru, ostvarene u godini koja prethodi dodjeli nagrade, u oblastima kulturnog i umjetničkog stvaralaštva, sporta, prirodnih i društvenih nauka, privrede, ekologije, odnosno za djela ili ostvarenja u svim oblastima rada i stvaralaštva koja doprinose razvoju i afirmaciji Crne Gore”, navodi se u saopštenju Ministarstva za kulturu i medije.

Podsjećaju da se u jednoj oblasti može  dodijeliti samo jedna godišnja Trinaestojulska nagrada.

Kao godina koja prethodi dodjeli nagrade, smatra se 2024. Žiri je utvrdio da su potrebne formalno-pravne uslove za nagradu za životno djelo ispunili:

1. ​Radovan Vujadinović, književnik;

2. ​Aleksandar Bečanović; književnik

3. ​prof. dr Vuk Cerović;

4. ​Bećir Vuković, književnik;

5. ​Branimirka Popović (Branka Šćepanović), istaknuta umjetnica;

6. ​akademik mr Branka Bogavac, profesor francuskog i ruskog jezika i magistar slavistike;

7. ​Milan Delić, književnik;

8. ​dr Momčilo Vuksanović, doktor nauka za fizičku kulturu i obrazovanje;

9. ​prof. Gordana Sarić, profesor francuskog i latinskog jezika;

10.​prof.dr Rifat Alihodžić, dipl.ing.arh;

Jasmina Kujović Salković, spec.sci.arch;

mr Elvira Muzurović, dipl.inž.arh;

Branko Rabrenović, MSc. arch;

11.​NVO Međunarodni klub žena Crne Gore (International women’s clab of Montenegro – IWCM);

12. ​dr Snežana Dragićević i dr Snežana Vuksanović;

13.​dr Srđa Martinović, doktor nauka;

14.​mr Živko Andrić, magistar hemijskog inženjerstva;

15.​Zdravko Đuranović, muzički umjetnik;

16.​prof. Vanja Pantović, osnivačica i direktorica baletske škole “Princeza Ksenija”

17.​Zlatko Zlatičanin, pisac, prosvjetni radnik- nastavnik;

18.​Kemal Musić, master kulturolog;

19.​Aleksandar Damjanović, dipl. ekonomista;

20.​CRVENI KRST Crne Gore – društvena organizacija;

21.​NVO Internacionalna kulturna asocijacija IKA

22. prof. Milica Bakrač, profesor srpskog jezika i književnosti;

23.​Obrad Nenezić, dipl. dramaturg, doktorant FDU Beograd na teoriji dramskih umjetnosti, kulture i medija;

24.​Zoran Marković, dipl. režiser;

mr Aleksandar Radunović, magistar dramaturgije;

Goran Vujović, dipl. glumac;

Veselin Gajović, samostalni umjetnik;

25.​dr Dragan S. Hajduković, doktor fizičkih nauka;

26.​mr Miloš Karadaglić, magistar muzike;

27.​mr Ivan Martinović, magistar elektrotehnike, doktorant;

28.​Vladimir Perović, dipl. FTV reditelj;

29.​Dejan Božović, akademski mizičar (kompozitor i aranžer);

30. Braho Adrović, književnik – Pedagoška akademija – grupa: srpskohrvatski jezik i književnost;

31.​Sreten Vujović, akademik DANU- pisac i prevodilac;

32.​Pavle Pepđonović;

33.​Blagoje Krivokapić, mašinski inženjer – poslovni menadžment i upravljanje malim i srednjim preduzećima;

34.​dr Nikola Marković magistar slikarstva, doktorirao na arhitekturi u oblasti urbanizma, docent;

35.​Jelena Garić, dipl. dizajner – grafički dizajn i vizuelne komunikacije;

36.​mr Veljo Stanišić – magistar grafike.

The post Aleksandar Bečanović i Vanja Pantović na spisku kandidata za Trinestojulsku nagradu first appeared on BARinfo.

U opuštenoj i prijateljskoj atmosferi, Bečanović je govorio o svom stvaralaštvu i planovima za budućnost. Bila je to lijepa prilika za sve ljubitelje pisane riječi da razmijene mišljenja s autorom i dobiju svoj primjerak s posvetom.

Govoreći za naš medij, Bečanović je podijelio kako je nastajao njegov roman „Prikaza“ koji je, kako kaže, rezultat neobičnog eksperimenta – pokušaja da se slikarski jezik prevede u književni izraz.

„Roman ’Prikaza“ je moj pokušaj da prevedem slikarski jezik u prozni, što je samo po sebi zaista težak zadatak. Ne mislim da sam uspio u tome, ali mi je to interesantno kao eksperiment – posebno zato što je roman napisan u jednoj rečenici. Radnja je vezana za velikog holandskog slikara Hijeronimusa Boša, a ja sam pokušao u romanu da rekonstruišem taj trenutak slikareve imaginacije, kada mu, kolokvijalno kazano, pada na pamet ideja za ’Vrt zemaljskih užitaka’, vjerovatno najenigmatičniju sliku zapadne umjetnosti“, istakao je autor.

Veče je proteklo neformalno i spontano, s akcentom na razgovor i neposredan kontakt s Bečanovićem.

The post Svjetski dan knjige: Književno veče sa Aleksandrom Bečanovićem first appeared on BARinfo.

Žiri u 2024. godini dodijeliti jednu Trinaestojulsku nagradu za životno djelo i najviše tri Trinaestojulske nagrade kao godišnje nagrade.

Godišnja Trinaestojulska nagrada za 2024. dodjeljuje se građaninu ili državljaninu Crne Gore, grupi lica ili pravnom licu koje ima sjedište na teritoriji Crne Gore, za rezultate od izuzetnog značaja za Crnu Goru, ostvarene u godini koja prethodi dodjeli nagrade, u oblastima kulturnog i umjetničkog stvaralaštva, sporta, prirodnih i društvenih nauka, privrede, ekologije, odnosno za djela ili ostvarenja u svim oblastima rada i stvaralaštva koja doprinose razvoju i afirmaciji Crne Gore.

Od Barana, za Trinaestojulsku nagradu za životno djelo nominovan je Rajko Joličić, pisac i novinar.

Za nagradu za životno djelo su još nominovani: Branimirka Branka Šćepanović, prim. dr Milenko Lainović, prof. dr Mihailo Burić, prof. dr Tatjana Burzanović, prof. Zuvdija Hodžić, prof. dr Radovan Radonjić, Božo Koprivica, akademik dr Zlatko Bulić, mr Boško Bogetić, prof. Budimir Budo Simonović, Rajko Joličić, Zoran Ilinčić, prof. dr Nenad Vuković, Dušan Govedarica, Milisav Moto Laketić, Anka Žugić, Vladimir Perović, Milan Perić, Darko Drljević, Varja Đukić, dr Dragan Hajduković, Slobodan Marunović, Mirsad Serhatlić, prof. dr Savo Laušević, prof. dr Dragan Koprivica, Mirsad Koljenović, Daniel Popović i Vjera Miranović Mikić.

Trinaestojulska nagrada za životno djelo dodjeljuje se građaninu ili državljaninu Crne Gore, koji je svojim radom i djelovanjem obilježio vrijeme u kojem je živio, čiji je stvaralački put zaokružen i čija djela i stvaralaštvo predstavljaju prepoznatljivo i trajno dobro Crne Gore.

Od Barana, za Trinaestojulsku nagradu nominovani su Željko Milović – publicista, pisac i novinar, te Aleksandar Bečanović, književnik i publicista.

Za godišnju Trinaestojulsku nagradu nominovani su i Andrija Radulović, dr Nikola Marojević, Sreten Vujović, Radovan Vujadinović, mr Jelena Jovetić, prof. dr Tatjana Burzanović, Aleksandar Damjanović, Bećir Vuković, mr prof. Branislav Bane Sekulić, Ismet Hadžić, prof. Budimir Budo Simonović, Budimir Raičković, Braho Adrović, Mirko Matović, prof. Esad Kočan, Edin Krnić, Jelena Jovanović, Darko Drljević, prof. Balša Brković, Slobodan Marunović, Vladimir Perović, prof. Milica Bakrač, Olivera Lakić, doc. dr. sc i mr Nikola Marković, Tomo Katurić i Klinički centar Crne Gore, Centar za plastičnu hirurgiju.

The post Joličić, Bečanović i Milović nominovani za Trinaestojulsku nagradu first appeared on BARinfo.

Kao pisac, mogu relativno jasno da se sjetim ili, što se u principu svodi na isto, da uvjerljivo rekonstruišem prekretničke trenutke iz moje, da je pretenciozno nazovem, intelektualne (pri)povijesti: sve one knjige, ploče ili filmove nakon kojih se nešto „promijenilo“ u meni, koje su ostavili trajni utisak i uticaj, koje su me usmjerile na put na kojem sam i danas.

Tako, na primjer, prije dvadesetak godina, iako to nije bio nominalni povod naručenog teksta, pisao sam o tome što mi se desilo kada sam – godina je 1982, dakle imam jedanaest nježnih ljeta – na jugoslovenskoj televiziji, u programu koji se zvao „Karika koja nedostaje“, prvi put vidio Carpenterov Halloween (Noć vještica, 1978): tada sam postao fanatični ljubitelj horora, i to sam ostao do danas. To su utješne slike koje opravdavaju čak i patetične oblike nostalgije: sa zadovoljstvom možemo sebi da kažemo da je naš razvoj bio uspješan i dosljedan, da je naša ličnost „autentična“. U toj verziji, ja sam isti onaj kao u prošlosti, kao iz prošlosti.

Ali, logika memorija je mnogo čudnija, jer uključuje i neočekivani materijal, drugačiju vrstu perspektive, neobičnije tačke gledišta. Ne pamtimo samo ono što se najdublje upisalo u nas, najvažnije događaje iz naših personalnih istorija, povišene trenutke, obično sreće i žalosti (mada se oni i potiskuju). Arhivirane ostaju i scene kojima ne moramo nužno naći dublji značaj, niti želju koja bi objasnila motivaciju njihovog trajanja u našoj (pod)svijesti: fragmenti koji se ne moraju uopšte povezati u neku veću cjelinu, u naš dugometražni (auto)biografski film. Štoviše, ako imaju određenu sentimentalnu vrijednost, to je baš zbog toga što funkcionišu kao izolovani kadrovi.

Takvi kadrovi u našoj memoriji možda su prije izraz fascinacije onoga što smo izgubili, nego što smo zadržali, prenijeli iz prošlosti u našu sadašnjost. U tim scenama više ne prepoznajemo naš lik, pa nismo baš ni sigurni da je to što ih pamtimo posljedica često samosažaljive nostalgije, koja varljivo ne pravi distinkciju između onoga što nam je stvarno bitno i onoga što je paket koji vučemo sa sobom po inerciji. Njemci, kao i za mnogo toga drugog, imaju za ovu pravu riječ, za koju mi pak nemamo adekvatni prijevod: unheimlich, ono što je tuđe, a ipak familijarno, ili još i prije, ono što je usred doma, a opet je strano. I tako hodnici mogu da postanu mali labirinti sjećanja.

Takvi kadrovi ili isječci, da ne kažem (samoljepljive) sličice iz mog djetinjstva pripadaju – fudbalu. (Što je pomalo i cinično, jer danas skoro isključivo pratim – američki fudbal.) Iako sam sa majkom, ocem i bratom stanovao u Tri kule, najviše vremena sam provodio u Ulici maršala Tita, gdje su živjeli, tačno iznad „Borova“, đed Petar i baba Đina. Tu sam stekao moje prvo društvo, pa je i pitanje „pripadanja“ bilo lako rješivo. Kada se dječjim igrama priključilo i pitanje fudbala, kao najvažnije sporedne stvari, to pripadanje je preraslo u, što bi rekli političari, varijantu blokovske podjele svijeta, na primjeru časnih barskih ulica koje su držale do svog prestiža. Naime, Željko, Veki, trojica Zorana i ja smo smatrali da su naši ljuti, štoviše fudbalski arhi-neprijatelji bili tzv. igorovci koje su predvodili, naravno, eponimni Igor, Jadran i Nebojša (Da su podjele krajnje arbitrarna i besmislena stvar, shvatio sam, sa očitom ironijom, kada sam se sredinom osamdesetih preselio, od svih potencijalnih zgrada u Baru, baš u sami centar „neprijateljske“ teritorije, u Jovana Tomaševića 7).

Mjesto obračuna ovih barskih vječitih rivala bilo je i bukvalno sveto tlo: Crkvica. Obrnuto proporcionalna svojim stvarnim gabaritima, Crkvica je bila dovoljno velika da, uprkos svom preciznom imenu, u dječjoj fantaziji preraste u naš Estadio Monumental namijenjen epskim, herojskim duelima. Golovi su sastojali od dva postavljena bubulja, pa mi sada nije jasno kako smo uopšte mogli bez pomoći neophodnog VAR-a da utvrdimo regularnost mečeva, ali ove tehničke manjkavosti svakako nikada nisu spriječile osjećaj poletnih fudbalera da učestvuju u istinskom spektaklu.

Ne pamtim baš rezultate tih mečeva (mislio sam da smo većinu izgubili, što bi predstavljao primjer već pominjanog psihološkog mehanizma potiskivanja, ali je bilo potpuno suprotno, Željko je, kao i uvijek, vodio evidenciju), ali nešto od te atmosfere, od uzbuđenja, od dobrih (možda i majstorskih) poteza, jeste pohranjeno u memoriji. Kao i poneki čudni detalj, poput onog da je Jadran, golman protivničke ekipe, imao običaj da, postavivši loptu, vikne: „Ispucavam kroz šumu igrača!“ Šuma igračâ: to je pjesnička figura iz vokabulara sportskih komentatora (svakako bolja od „buketa igrača“), koja – u ovom specifičnom kontekstu – još jednom svjedoči kako su u djetinjstvu stvari uvijek izgledale veće i bolje nego što su stvarno bile.

Ali, nekada – i u domenu optike i života – baš i treba umjesto raštrkanog drveća vidjeti – šumu.

The post Aleksandar Bečanović: Epski fudbalski dueli na Crkvicama first appeared on BARinfo.

Među njima je i Baranin Aleksandar Bečanović – pjesnik, prozni pisac, scenarista i filmski kritičar.

Žiri je utvrdio da su potrebne uslove zadovoljili i Aleksandar Damjanović, dr Bojan Baća, Budimir Raičković, Dejan Božović, Mirsad Koljenović, dr Marijana Terić, Naod Zorić, Pero Nikčević, Predrag Uljarević, Roman Simović, Radovan Vujadinović, dr Srđa Martinović, prof. dr Tatjana Burzanović i Zdravko Đuranović. 

Shodno članu 17 Zakona o državnim nagradama, “Godišnja Trinaestojulska nagrada dodjeljuje se građaninu ili državljaninu Crne Gore, grupi lica ili pravnom licu koje ima sjedište na teritoriji Crne Gore, za rezultate od izuzetnog značaja za Crnu Goru, ostvarene u godini koja prethodi dodjeli nagrade, u oblastima kulturnog i umjetničkog stvaralaštva, sporta, prirodnih i društvenih nauka, privrede, ekologije, odnosno za djela ili ostvarenja u svim oblastima rada i stvaralaštva koja doprinose razvoju i afirmaciji Crne Gore”.

Žiri može dodijeliti do tri godišnje nagrade.

U jednoj oblasti može se dodijeliti samo jedna godišnja Trinaestojulska nagrada.

The post Među kandidatima za Trinaestojulsku nagradu i Aleksandar Bečanović first appeared on BARinfo.