Diplomirao je vajarstvo na Akademiji likovnih umetnosti u Beogradu 1951. godine, u klasi profesora Alojza Dolinara. Po okončanju studija preselio se u Herceg Novi i zaposlio se kao profesor u Školi za umjetničke zanate. Tokom 1956. godine je izlagao prve portrete i pejzaže u Beogradu i Podgorici.

Slobodni umjetnik je postao 1965. godine. Boravci u Parizu 1958. i Rimu 1973. i 1974. godine uticali su na formiranje njegovog stila. Njegove slike su često bile smještene u Sredozemlje, a likovi na njima su su obični, mali ljudi. Kombinovao je realno i irealno, sa elementima fantastičnosti.

Bio je član CANU i DANU, Matice crnogorske i crnogorskog PEN centra.

***

Prije tačno 30 godina, u vrijeme kad je malo kome bilo do umjetnosti, a “Barski ljetopis” bio u nemilici zvaničnih državnih medija, upravo je Vojo Stanić pomogao da se manifestacija ipak nađe u “Pobjedi” i na RTCG.

Njegovom je velikom izložbom otvoren “Barski ljetopis” 1. jula 1994. godine, a, kako je pisao crnogorski dnevni list u jednom od skupnih izvještaja (teksta sa zvaničnog otvaranja, očekivano, nije bilo) “na izložbu slika maga kičice se išlo kao na hodočašće”.

Izložbu, i sam “Ljetopis”, otvorio je tadašnji predsjednik Opštine Zarija Lekić, dok je organizaciju izložbe na sebe preuzeo tadašnji direktor Kulturnog centra Mićo Orlandić.

“Ovo je manifestacija koja se ne može mjeriti decenijama, ali može vjekovima, jer će iz nje proisteći ono što je ovaj grad imao prije nekoliko vjekova. Imamo čast da poslije 40 godina samostalno izlaže Vojo Stanić, ali ovo nisu slike iz onog perioda. Ove su nastale od 1992. do 1994. godine, a svježina koja plijeni je proizvod njegovog života i odnosa prema životu, ali i poruka svima nama da na ovim prostorima mora živjeti umjetnost”, rekao je, pored ostalog, Lekić.  

Fotografije koje vidite “izvađene” su iz gotovo zaboravljenog video VHS snimka, koji se nalazi u privatnoj kolekciji.

The post Umjesto In memoriama: Vojo Stanić na otvaranju Ljetopisa 1994. first appeared on BARinfo.