Kod nas se čak i događaji broje od tog datuma kao omeđnice, “to je bilo još prije Zemljotresa”, jer je to taj prelomni dan koji je jedan Bar načinio drugim, od kojeg jedan Bar više ne postoji već neki znatno izmijenjeniji, nekome bolji, nekome gori.

Ima ona stara izreka da dva puta grom ne udara na isto mjesto.

Mora su se tom izrekom vodili žitelji Sotonića, Mrkojevića, Rapa, Starog Bara, Zubaca koji su ispred svojih kuća brojili mrtve i povrijeđene ljude i razrušene domove 19. maja 1905. godine, nakon udara u 5 sati i 42 minuta izjutra.

Mora da su se u tu izreku pouzdavali i građani Bara i Ulcinja u nedjelju 3. novembra 1968. godine, u 5 i 50 izjutra, kada je zemljotres od osam stepeni Merkalijeve skale pogodio ovo područje, uz ogromnu materijalnu štetu i preko 70% porušenih objekata u Tombi, Kunjama, Pelinkovićima, Bartuli, Grdovićima, Pečuricama, Zaljevu, Krajini. Napukao je tad i gat barske Luke, oštećene zgrade na Topolici, Starom Baru, a novine su zabilježile da je „časna sestra Ermina jedno po jedno bolesno dijete iznijela iz zgrade barske bolnice koja se ljuljala kao brod“.

Mora da su se te izreke držali i oni koji su se nadali da je upozorenje odozdo od 9. aprila 1979. godine samo puka slučajnost. Tada je Bar pogodio zemljotres od 7 stepeni Merkalijeve skale, načeo objekte, načinio par pukotina i izazvao veliku uznemirenost naroda. Bila je to, međutim, na žalost samo uvertira za ono što će uslijediti 15. aprila.

A tog 15. aprila 1979. godine priroda je još jednom “udarila kontru”.

Dvije rečenice iz “Pobjede” u danima nakon Zemljotresa su bolje od bilo čega oslikavale beznađe tog nedjeljnog jutra: jednu je izgovorila djevojčica Dragana Ostojić: “Mislila sam da se ruši dan”, a drugu Draginja Stanković, žena koja je u strašnoj nesreći izgubila sina i unuku: “Srećan je onaj ko kuću žali“. U spektru ove dvije rečenice, dvije tadašnje žiteljke barske opštine dijametralno različitih godišta, smjestila se sva bol i sva nemoć 15. aprila 1979.

Ostaje, međutim, fascinantno, a to do danas ostaje najveći herojski akt ikada na ovim prostorima, jer to je bilo zaista herojstvo, kako se Bar nevjerovatno brzo oporavio od katastrofe. I u tome su svi građani učestvovali, svojim ponašanjem, stavom, vjerom da će biti bolje i da će sve narod pozlatiti, elanom, ponosom i poletom, ali zahvaljujući nevjerovatnoj solidarnosti čitave Jugoslavije, bez izuzetka. Veliki broj ljudi koji su pomogli da se Bar uspravi i da krene potpuno novim tokom života nije među nama, i juče je bila prilika da se pomenu i da ih se s pijetetom prisjetimo.

Prošle su više od četiri decenije od tog sunčanog nedjeljnog jutra, kojeg niko od preživjelih nikada neće zaboraviti. I čega će se do smrti plašiti. Taj strah samo može da se potisne, nikad da se zaboravi. I kad s vremena na vrijeme zaljulja – prekidač u glavi kvrcne, a potisnuti osjeti, za koje smo mislili da smo ih duboko pohranili, navrnu silinom cunamija, i vratimo se naprečac u “one” dane, kad je iskonski, prirodni strah bio osnovna ljudska emocija.

Logika je tu od slabe pomoći, i, čak iako znamo da živimo u rizičnom području, u kome su razorni zemljotresi barem jednom u sto godina posve normalna i uobičajena pojava, nekako se nadamo da neće baš našu generaciju zadesiti opet ta “krvava bajka”, dosta je bilo i ovoliko u jednom životu. Međutim, cirkadijalni ritmovi oburdavanja naših precizni su i neminovni, na žalost.

A nama nikako ne ide da naučimo živjeti što više u suživotu s prirodom, kao dio nje, a ne kao njen tlačitelj i uzurpator.

Dovoljno je pogledati šta smo sve, koliko i gdje objekata podigli, čak i tamo gdje nikada niko ništa podigao nije, pa uvidjeti da smo malo toga iz prošlosti naučili.

Kajanje post festum ništa ne znači.

The post Ž. Milović: Zemljotres, post festum first appeared on BARinfo.

Epicentar ovog zemljotresa se nalazio u Jadranskom moru, između Ulcinja i Bara, na udaljenosti od 15 km od obale. Ognjište potresa bilo je na dubini od 30 kilometara. Upravo zbog toga trus se žestoko osjetio u cijeloj Crnoj Gori, a podrhtavanje je zabilježeno čak i u višespratnicama u Beogradu.

Začula se prvo strahovita tutnjava, a ubrzo je počelo i podrhtavanje tla. Sa planina su se odranjala čitava brda stijenja i kamenja, a zgrade u centru grada su lelujale kao da su od gume. Samo jezgro Topolice bilo je obavijeno prašinom, jer je zgrada Opštinskog suda srušena do temelja.

Stakla velikih izloga u glavnoj gradskoj ulici su popucala, a stvari iz njih rasute po putu. Petospratni hotel “Agava“ raskrilio se poput harmonike i nalijegao na prvi sprat, međutim, niko od 30 gostiju i osoblja hotela nije poginuo, iako su skakali i sa najvisočijeg sprata na tlo. Bilo je i hrabrih ljudi, poput Boška Đurovića, Krsta Markovića i učenika Milojice Milićevića koji su uskakali u hotel dok je zemlja drhtala, u pokušaju da izvuku preživjele.

U Luci Bar naprsli su gatovi, džinovske dizalice iskočile iz svojih ležišta, a dva sata nakon zemljotresa izbio je požar u skladištu gata dva i progutao velike količine pamuka. Na rezervoarima na Volujici došlo je do naprsnuća i gorivo je počelo da ističe. Desetak brodova usidrenih u luci hitno je napustilo vezove.

Veoma je oštećena stara zgrada Bolnice, pa je 300 bolesnika moralo biti iznijeto u dvorište. Stari Bar je bio polusrušen, a više od 50% kuća je uništeno u Pečuricama, Zupcima, Dobroj Vodi, Šestanima, Krajini, Sutomoru, Mišićima, Čanju… Crmnica je najgore prošla – tu je bilo i najviše ljudskih žrtava, a kuće koje su “preživjele“ zemljotres mogle su se izbrojiti na prste.

Udarom zemljotresa nestalo je vode i struje, prekinute su sve PTT veze, a urušena je Jadranska magistrala prema Ulcinju i Petrovcu. Crmnički vijadukt je bio teško oštećen. Stradala je i pruga Beograd-Bar, od Skadarskog jezera do Sutomora i Bara. Kolosjeci, šine, mostovi, elektro-vučna postrojenja i signalno-sigurnosni uređaji su pokidani. Naprsli su portali na tunelima. Oštećene su mnoge zgrade i radionice pri željezničkim stanicama. Bar je, u svakom smislu, bio odsječeni grad.                  

Prva vijest o zemljotresu na Crnogorskom primorju u svijet je “otišla” zahvaljujući radio-amaterima i dopisniku “Politike“ Bošku Miloševiću, nepun sat nakon prvog udara. Milošević je dotrčao do Obalske radio-stanice Bar, gdje su bili dežurni Radivoje Todorović i Rašo Ulićević. Pošto nije bilo struje, Todorović je kucao duge i kratke znake na Morzeovom odašiljaču, Ulićević je pridržavao bateriju, a Milošević diktirao vijest upućenu Pomorskoj radio-stanici Dubrovnik. Već sat kasnije Ulićević i Todorović su uspjeli da uspostave i foničnu vezu s Dubrovnikom. Posredstvom Radio Titograda, sve jugoslovenske stanice su prenijele prvi iscrpniji raport Miloševića.

Radio amateri su čitavog dana izlazili u susret mještanima koji su pohitali ka trošnoj baraci (kasnije su prebačeni na trikonhos – crkvicu kod “Agave“, u kombi), gdje je bio smješten Bar-radio. Telegrafisti su primali poruke i prenosili ih širom zemlje. Ljudi su javljali prijateljima i rođacima da su živi.

Odmah nakon zemljotresa, u Baru se, na ledini ispred zgrade Opštine (današnja Vojno-pomorska uprava) kod trikonhosa, sastao Opštinski štab Civilne zaštite. Pristupilo se pružanju pomoći nastradalima, te uspostavljanju reda u gradu i prigradskim naseljima, u nastojanju da se izbjegne haos koji je bio na vidiku. Najteži ranjenici helikopterima su prebačeni za Titograd, a istim prevoznim sredstvom stizali su iz raznih krajeva zemlje ljekari za Bar. Pijaće vode nije bilo ni za lijek, a prvi su u pomoć pritekli Dubrovčani i dovezli brodom-cisternom neophodnu tečnost za stanovništvo. Bila je to prva humanitarna akcija nakon katastrofalnog zemljotresa. 

U popodnevnim časovima 15. aprila uvedeno je vanredno stanje – zabrana prilaska stambenim objektima od 18 sati do 5 ujutro. Pred svakim objektom nalazile su se dežurne ekipe i pripadnici vojske koji su pazili da se neko ne vrati u kuće, ili da one ne dobiju “neželjene stanovnike”. Pristigli su i šatori za barsku Bolnicu, koja je tek u večernjim satima dobila struju iz agregata. Oko 21 sat, došlo je 7.000 litara vode iz Titograda, i data je bolnici i pekari.

Mnogi su hladnu noć 15. na 16. april proveli na livadama, iznijevši za djecu improvizovane krevete i pokrivši ih najlonom, dok su se stariji okupljali oko vatre. Jedan dio stanovništva je spavao u automobilima, oko 500 njih i na brodu “Sveti Stefan”, a ŽTO Titograd je na raspolaganje stavilo putničke vagone, pa su se mnogi odlučili na selidbu u voz.  

Pošto je postojala opasnost od epidemije, pristupilo se vakcinaciji stanovništva. Voda je cisternama počela da se distribuira 16. aprila, a za gladno stanovništvo dijeljene su konzerve. Ubrzo su počela da pristižu ćebad, i ono najvažnije – šatori. Predsjednik SFRJ Josip Broz Tito je obišao Crnogorsko primorje i pozvao sve jugoslovenske narode da pomognu Crnoj Gori. Čitava zemlja podigla se na noge i uključila u davanje pomoći maksimalnom brzinom i intenzitetom.

Dva dana nakon zemljotresa, počeo je sa radom i Radio Bar, i dao nemjerljivi doprinos uspostavljanju normalnog funkcionisanja života, prije svega servisnim informacijama o distribuciji opreme i namirnica. 

U danima (i nedjeljama) koja su uslijedile osposobljen je vodovodni i elektrosistem, a kroz opštinu (i sam centar grada) počela su nicati prava mala šatorska naselja. Svuda gdje je bilo zemlje i travnjaka (a bilo ga je kudikamo više nego danas), stvarane su naseobine – na livadi iza Lamela (današnja Pijaca), na mjestu gdje su danas kafići u Ulici Vladimira Rolovića – preko puta “Turista”, u Pionirskom parku (između “Agave” i tadašnje autobuske stanice), oko Poljoprivredne škole, Doma kulture, Pošte… Sve važnije opštinske institucije smještene su u šatorima ispred “Crvene banke”. U prigradskim naseljima šatori su podizani uglavnom nedaleko od domova. Život je počeo da se normalizuje u vanrednim uslovima, stanovništvo da odlazi na posao, a djeca u škole, uglavnom po šatorima i u montažnim objektima.

U zemljotresu iz 1979. godine izgubila je živote 101 osoba u Crnoj Gori (49 u Baru) i 35 u Albaniji. Povrijeđeno je više od hiljadu ljudi, a među njima 159 teško. Lakše i teže povrijeđenih samo u Baru bilo je preko 300. Velika je bila sreća što se zemljotres dogodio u nedjelju, pa nisu radile radne organizacije i ustanove, jer bi broj žrtava bio neuporedivo veći.

Ono što nije uspio da sruši zemljotres 15. aprila, dokrajčio je novi razorni udar – 24. maja iste godine. Bio je 8,3 jedinica Merkalijeve skale, sa epicentrom u Jadranskom moru između Budve i Ulcinja. U naredna četiri mjeseca evidentirano je 3600 zemljotresa, od čega sedam sa jačinom 7 Merkalija i dva sa jačinom od osam Merkalija. Do kraja 1979. godine registrovano je 90 jakih naknadnih zemljotresa, sa magnitudom većom ili jednakom 4 Rihtera, kao i skoro 10.000 slabijih potresa.

U Baru je u katastrofalnom zemljotresu uništeno 4.490 stanova, od toga u samom centru grada 370, te 5.344 stana (ili kuće) u privatnom sektoru. Potpuno je ruinirano 90.660 m2 poslovnog prostora u društvenoj svojini, a oštećeno 321.980 m2. Cifra je nešto manja kad je riječ o poslovnim objektima privatnih lica – uništeno je 14.120, a oštećeno 18.056 m2. Oštećen je 2.431 metar operativnih obala, više od 7 kilometara tunela, 31 kilometar željezničke pruge, 280 kilometara lokalnih puteva i 60 kilometara magistralnih, 17 km kanala i kolektora, 70 km vodovodne mreže…

Ukupna šteta na području Bara bila je oko 15,4 milijardi novih dinara, odnosno oko milijardu dolara. To je bilo ravno dvadesetogodišnjem društvenom proizvodu opštine Bar u tom periodu. Sanacija šteta od zemljotresa trajala je duže od decenije. Cijela Jugoslavija je pružala finansijsku pomoć Crnogorcima tri godine, dok su zaposleni u Srbiji izdvajali gotovo 15 godina procenat od svojih ličnih dohodaka. U pomoć se uključila i međunarodna zajednica, finansirajući izgradnju nekih zdravstvenih i obrazovnih objekata u opštini.

Zemljotres iz 1979. godine je donio presudne promjene u arhitektonskoj, saobraćajnoj, ekonomskoj, u konačnici i demografskoj strukturi urbanog jezgra Bara. Nestala je naseobina promediteranskog tipa, u kojoj su se svi poznavali i međusobno posjećivali, a nastao konglomerat što je u decenijama nakon tragičnog događaja multiplicirao broj stanovnika, koji su sa sobom donijeli drugačije navike, obilježja i preference. 

The post Godišnjica velikog zemljotresa iz 1979. godine first appeared on BARinfo.

Poznato je da je južni Jadran stradao i u razornom zemljotresu 1667. godine, nakon kojeg je obnova trajala više od 30 godina. Ipak, razaranja iz 1979. godine ponovo su podsjetila koliko je ovaj prostor seizmički osjetljiv, a sama obnova trajala je manje od deset godina.

Zemljotres iz aprila 1979. godine ostao je duboko urezan u moje sjećanje kao trenutak u kojem je svakodnevni život naglo stao, a osjećaj sigurnosti dobio sasvim novo značenje. Bio je to dan kada se jasno pokazalo koliko je ono što smatramo čvrstim zapravo krhko. Čitavo crnogorsko primorje, od Ulcinja do Herceg Novog, bilo je pogođeno, a prizori oštećenih zgrada, praznih ulica i zabrinutih lica govorili su više od svake zvanične informacije.

Sjećam se neobične tišine nakon prvog udara. To nije bila samo spoljašnja tišina, već i unutrašnja – kao da su ljudi na trenutak zastali da saberu misli i snagu. Nije bilo nekontrolisane panike, već više sabranosti i ozbiljne zabrinutosti. Ljudi su spontano prilazili jedni drugima, raspitivali se i nudili pomoć. Već tada je bilo jasno da će upravo međusobna podrška biti najvažniji oslonac u danima koji dolaze.

Tog jutra snažan potres pogodio je obalni dio Crne Gore, ostavljajući za sobom 101 ljudsku žrtvu, razrušene gradove i sela, oštećene kuće i infrastrukturu, ali i veliku neizvjesnost među stanovništvom. Najteže su stradali Bar, Ulcinj, Budva i Kotor. U barskoj opštini je bilo 49 ljudskih žrtava.

U samom centru Bara potpuno su se srušila dva objekta – hotel „Agava” i zgrada Suda. Kasnije je struka jasno ukazala da je do toga moralo doći jer tokom njihove izgradnje nijesu poštovani seizmički standardi, a objekti su građeni takozvanom ramovskom konstrukcijom.

Građevinski inženjer i statičar Čedomir Čejović još ranije je prepoznao potencijalnu opasnost i zbog toga odbio da potpiše upotrebnu dozvolu za te objekte. Njegov primjer i danas predstavlja važnu opomenu koliko je poštovanje struke i standarda u gradnji presudno u seizmički rizičnim područjima.

U trenutku kada je zemljotres pogodio primorje, Crna Gora je bila dio tadašnje Jugoslavije. Iako su razaranja bila ogromna, velika država je imala stabilan politički i ekonomski sistem koji je mogao da iznese svu težinu obnove. Na inicijativu predsjednika Josipa Broza Tita, koji se tog dana nalazio u svojoj vili u Igalu i lično svjedočio razaranju, pokrenuta je velika akcija pomoći za obnovu crnogorskog primorja. Građani iz svih republika i pokrajina Jugoslavije učestvovali su u prikupljanju sredstava za obnovu. Značajna sredstva dobijena su i od dijaspore i stranih zemalja.

Ubrzo nakon katastrofe formiran je Savezni fond za obnovu i razvoj Crne Gore ili Fond solidarnosti sa sjedištem u Titogradu, koji je imao zadatak da prikupljena sredstva raspoređuje na osnovu procijenjene štete i konkretnih potreba. Tokom deset godina za obnovu i razvoj Crne Gore prikupljeno je oko 2,5 milijarde dolara, što bi u današnjoj vrijednosti iznosilo približno deset milijardi dolara. Posebno je značajno da tokom tog procesa nije zabilježena nijedna zloupotreba tih sredstava – činjenica koja danas djeluje gotovo nevjerovatno.

Bar je tada imao snažan projektni biro, a građevinsku operativu činila su preduzeća iz Bara, Podgorice i drugih republika. Zahvaljujući tome, obnova je započela veoma brzo, koristeći iskustva stečena nakon skopskog zemljotresa iz 1963. godine. Teret obnove podnijeli su i vojska, policija, teritorijalna odbrana i civilna zaštita, koji su tada bili vrlo dobro obučeni, opremljeni i organizovani. Ne smijemo zaboraviti ni medicinske ustanove sa posvećenim osobljem, kao ni Radio Bar koji je tada bio važan izvor informacija.

U narednim godinama intenzivno su obnavljani i građeni brojni objekti – porodične kuće, stanovi, zdravstvene i obrazovne ustanove, preduzeća, putna infrastruktura, vodovod i kanalizacija, električna mreža, luka, marina, kulturno-istorijski spomenici, sportski tereni, vjerski objekti i drugo.

Imao sam čast i veliku odgovornost da učestvujem u obnovi i izgradnji novih objekata u Baru, zajedno sa timom sposobnih i posvećenih ljudi, kojih danas, nažalost, većinom više nema. Ipak, sjećanje na njihov rad i doprinos razvoju grada ostaje trajno.

Iz velikog tima koji je učestvovao u obnovi Bara, izdvojio bih Marka Orlandića, Ljubomira Markovića, Blaža Orlandića, Svetozara Vuletića, Čedomira Čejovića, Miodraga Raičevića, Steva Stanišića, Mariju Stanišić, Andriju Dabanovića, Jusufa Kalamperovića, Ljuba Živkovića, Ljubomira Plamenca, Miloša Šuštera, Velimira Vlahovića, Rada Puca Perovića, Slobodana Lekovića, Danila Lekića, Danila M. Mijovića, Andriju Stevovića, Rajka Nikezića, Radovana Pejovića, Lazara Krcalovića, Branka Đurovića, Cvetka Boškovića, Jovana Pavićevića, Seada Gana Šlakovića, Pavla Lalevića, Miodraga Ćakija Lekića, Omera Peročevića, Sima Karanikića, Boža Ulićevića, Velimira Lekića, Batrića Baća Mijovića, Božidara Boška Miloševića, Milivoja Barjamovića, Stevana Bata Popovića, Đura Vojvodića, Milovana Dabanovića i Krste Todorovskog.

Posebno sam ponosan na izgradnju tada najveće robne kuće u Jugoslaviji – preduzeća „Izbor“, zatim na dovođenje prijeko potrebne vode za Bar iz Crmnice, izgradnju sportsko-rekreativnog centra „Madžarica“ i marine.

Zemljotresi ili potresi su prirodne pojave koje se ne mogu spriječiti, ali se može ublažiti njihova razorna snaga poštovanjem normativa o seizmičkoj sigurnosti. U državi sa visokim seizmičkim rizikom, normative i kontrolu ne smijemo ublažavati, niti prebacivati odgovornost na investitore koji, pod pritiskom tržišta, ponekad odstupaju od standarda. Time se samo povećavaju troškovi sanacije i stvara rizik od nenadoknadivih ljudskih žrtava. Da li smo kao društvo izvukli nauk iz ove katastrofe – vrijeme će pokazati.

Zemljotresi, kao i veliki istorijski događaji, ostaju duboko urezani u kolektivno pamćenje jednog društva. Oni predstavljaju vremensku odrednicu i podsjećaju na krhkost ljudskih građevina, ali i na snagu zajedništva. Upravo zbog toga trebalo bi razmisliti da se na vidnom mjestu u gradu podignu spomen-obilježja, žrtvama u zemljotresu iz 1979. godine i jugoslovenskoj solidarnosti, kao trajni podsjetnici.

The post Čedomir Ratković: Zemljotres iz 1979. godine: Jugoslovenska solidarnost, obnova i nauk first appeared on BARinfo.

Jačina ovog zemljotresa u hipocentru (žarištu) iznosila je 3.2 jedinice Rihterove skale, što odgovara epicentralnom intenzitetu od IV stepena Merkalijeve skale (MCS).

Žarište ovog zemljotresa locirano je na dubini od 19 km.

U Baru se osjetio intenzitetom od II stepena Merkalijeve skale (MCS), što su eventualno mogli osjetiti samo stanari na vrhu visokih zgrada.

The post Zemljotres kod Velestova – u Baru se osjetio sa II stepena Merkalija first appeared on BARinfo.

Jačina zemljotresa u hipocentru (žarištu) iznosila je 4.1 jedinicu Rihterove skale, što odgovara epicentralnom intenzitetu od VI stepeni Merkalijeve skale (MCS).

“Prema preliminarnim podacima obrade, žarište ovog zemljotresa locirano je na dubini od 14 km. Na osnovu teorijskog modela makroseizmičkog polja ovog regiona, magnitude zemljotresa i dubine hipocentra, ovaj zemljotres je mogao izazvati samo manje materijalne štete u epicentralnom području”, navodi se u saopštenju.

U Baru je intenzitet zemljotresa bio II stepena Merkalijeve skale (MCS), i mogao se osjetiti samo na višim spratovima zgrada.

The post Zemljotres oko Elbasana, u Baru se mogao osjetiti na višim spratovima first appeared on BARinfo.

Na osnovu numeričkog modela promjene intenziteta sa rastojanjem u ovom regionu, magnitude zemljotresa i dubine hipocentra, ovaj zemljotres nije mogao izazvati materijalne štete u epicentralnom području.

Položaj epicentra ovog zemljotresa sa izoseistama (zonama istog intenziteta) za slučaj čvrste stijene u podlozi, prikazan je na karti.

The post Zemljotres manje jačine u okolini Ulcinja first appeared on BARinfo.

Očekuje se da na narednom skupštinskom zasijedanju bude usvojena Odluka o podizanju spomenika na prostoru između Ulice Šćepana Malog i Bulevara revolucije, na dijelu katastarske parcele 4975/1 KO Novi Bar.

Ministarstvo kulture i međija donijelo je, u postupku po zahtjevu predsjednika Opštine Bar Dušana Raičevića, saglasnost za njegovo podizanje, na osnovu Zakona o upravnom postupku i Zakona o spomen-obilježjima.

Spomenik će se izraditi u kombinaciji kamena. betona i čelika, dimenzija: a=220-250 cm x b=220-250 cm x h=250-300 cm i biće na postamentu od prirodnog kamena. Planira se i izrada pristupne staze od štampanog betona, u ravni terena.

Na postamentu će biti ispisan sljedeći tekst: “Žrtvama zemljotresa 15. aprila 1979. godine”.

Nakon što Skupština opštine Bar usvoji ovu odluku, raspisaće se konkurs za izbor umjetnika i izgleda spomenika.

U katastrofalnom zemljotresu iz 1979. godine izgubila je živote 101 osoba u Crnoj Gori (49 u barskoj opštini) i 35 u Albaniji. Povrijeđeno je više od hiljadu ljudi, a među njima 159 teško. Lakše i teže povrijeđenih samo u Baru bilo je preko 300.

The post Bar dobija novi spomenik – žrtvama zemljotresa first appeared on BARinfo.

„Na osnovu numeričkog modela promjene intenziteta sa rastojanjem u ovom regionu, magnitude zemljotresa i dubine hipocentra, ovaj zemljotres nije mogao izazvati materijalne štete u epicentralnom području“, kazali su iz ovog zavoda.

The post Zemljotres prodrmao Ulcinj i Bar first appeared on BARinfo.

Potres je registrovan u 9 sati i 18 minuta na 5 kilometara jugozapadno od Pobora u Opštini Budva. Žarište je locirano na dubini od 10 kilometara.

“Jačina ovog zemljotresa u hipocentru (žarištu) iznosila je 2.8 jedinica Rihterove skale, što odgovara epicentralnom intenzitetu od IV-V stepeni Merkalijeve skale (MCS)”, naglasili su u saopštenju.

Ovaj zemljotres nije mogao izazvati materijalne štete u epicentralnom području.

The post Slabiji zemljotres kod Budve first appeared on BARinfo.

“Jačina zemljotresa u hipocentru (žarištu) iznosila je 2,6 jedinica Rihterove skale, što odgovara epicentralnom intenzitetu od IV-V stepeni Merkalijeve skale (MCS). Prema preliminarnim podacima žarište ovog zemljotresa locirano je na dubini od sedam kilometara”, saopštili su iz Zavoda.

Na osnovu teorijskog modela makroseizmičkog polja ovog regiona, magnitude zemljotresa i dubine hipocentra, ovaj zemljotres nije mogao izazvati materijalne štete u epicentralnom podrucju.

The post Zemljotres kod Bara first appeared on BARinfo.