Polaganjem vijenca na grob u rodnim Sotonićima i riječima dubokog pijeteta, Udruženje boraca Narodnooslobodilačkog rata i antifašista (UBNOR) Bara obilježilo je šesnaest godina od smrti generala Raška Vukosavovića, istaknutog borca, ratnog komandanta i beskompromisnog rodoljuba.

Polaganju vijenca su, uz članove udruženja i porodice, prisustvovali poštovaoci njegovog lika i djela, koji su i ovom prilikom potvrdili da Vukosavovićevo ime u crmničkom kraju i dalje izaziva nepodijeljeno poštovanje.

U ime domaćina, prisutnima se obratio predsjednik UBNOR-a Bar, Đuro Marković: “General Raško Vukosavović živio je časno i dostojanstveno, u potpunosti posvećen svojoj domovini i narodu. Njegova borba za ideale narodnooslobodilačkog pokreta bila je istrajna i nepokolebljiva, a njegovo ime ostaje trajno upisano u istoriju kao simbol slobode i otpora“.

O bogatom životnom putu generala Vukosavovića govorio je i potpredsjednik UBNOR-a Bar, general Špiro Niković. On je podvukao njegovu odlučnost i hrabrost u presudnim istorijskim trenucima.

“Nakon sloma Jugoslovenske kraljevske vojske u Aprilskom ratu 1941. godine, Raško Vukosavović nije prihvatio kapitulaciju. Odbio je da položi oružje i vrati se kući kao poraženi vojnik. Umjesto toga, vratio se u rodne Sotoniće, gdje je zajedno sa grupom odvažnih boraca iz Crmnice već u ljeto iste godine organizovao otpor i aktivno učestvovao u slavnom Trinaestojulskom ustanku – prvom masovnom ustanku u porobljenoj Evropi. Već tada se istakao kao sposoban i odlučan vođa, zbog čega je ubrzo imenovan za komandanta oslobođenog Virpazara”, podsjetio je Niković, naglašavajući da su upravo ti prvi dani otpora oblikovali Vukosavovića kao vojskovođu.

Potpredsjednik Niković hronološki je izložio njegov dalji ratni put. Početkom 1942. godine Vukosavović je postavljen za komandanta bataljona „Jovan Tomašević“, a već u junu, formiranjem Četvrte proleterske crnogorske brigade, preuzeo je dužnost komandira Treće čete Prvog bataljona. Sa jedinicom je crtao slobodarsku mapu Jugoslavije – od Hadžića, Gornjeg Vakufa, Bugojna i Kupresa, preko Manjače, Dalmacije, Livna i Duvna, do sudbonosnih bitaka na Neretvi, kod Konjica, na Javorku, Sutjesci i Zelengori.

„Njegov ratni put svjedoči o izuzetnoj hrabrosti, vojničkoj vještini i beskompromisnoj odanosti slobodarskim idealima“, istakao je Niković i dodao da je upravo ta dokazana vrijednost otvorila vrata njegove blistave poslijeratne karijere. „Kao jedan od najperspektivnijih oficira tadašnje Jugoslavije, bio je među prvima upućen na prestižno školovanje u visoku vojnu školu u u SAD, što dodatno govori o njegovom ugledu, sposobnostima i viziji koju je država prepoznala.“

Današnjim činom sjećanja, poručeno je iz UBNOR-a Bara, nastavlja se trajna misija čuvanja uspomene na one koji su živote utkali u najsvjetlije stranice crnogorske istorije.