Danas je 5. oktobar.
1908. GODINE:
Povodom austrougarske aneksije BiH, Barani su ispoljili snažan revolt, koji se iz mirnih demonstracija pretvorio u napad na objekte u gradu.
Radnici sa gradilišta i iz luke, kojima se pridružio veliki broj žitelja periferije Bara, najprije su izvikivali parole po ulicama Pristana, nakon čega je uslijedio upad u zgradu austrijskog poslanstva koje je u potpunosti demolirano, a konzul je sa porodicom tražio zaštitu vojske i policije. Nakon toga, grupe demonstranata počele su sa otimanjem stvari iz kuća viđenijih starijih barskih katoličkih porodica, ali je nakon reakcije policije, radikalna faza protesta zaustavljena.
***
1977. GODINE:
Delegati Skupštine opštine Bar donijeli su jednu od najštetnijih odluka u istoriji lokalnog parlamentarizma – dali su glas „za“ izgradnji fabrike sintermagnezita “Magnohroma” iz Kraljeva, na bazi prerade dolomita i morske vode.
Ova je oduka donešena sa samo četiri glasa protiv i pet uzdržanih, nakon prijedloga Izvršnog odbora SO Bar. Bilo je to, u stvari, verifikovanje odluke donijete još dvije godine ranije koja nije stupila na snagu. Na samoj sjednici, najglasniji protiv izgradnje fabrike koja nije bila dio GUP-a bili su arhitekta Batrić Mijović i sekretar SIZ-a za komunalnu djelatnost Rajko Nikezić, a u ime predlagača zahtjeve je obrazložio predsjednik Izvršnog odbora Slobodan Leković. Ova odluka izazvala je burne reakcije ekološki svjesnih pojedinaca u Baru koji su podigli na noge stručnu javnost Jugoslavije kako bi se blokiralo podizanje postrojenja pogubnog za prirodu Bara i normalan život građana. Nakon višemjesečnih debata, te niza konsekvenci koje su uslijedile za protivnike izgradnje, od već dogovorenog posla se odustalo.
***
1997. GODINE:
Održani su redovni izbori za predsjednika Crne Gore, na kojima je učestvovalo osam kandidata.
Izbori su održani nedugo nakon raskola u vladajućoj Demokratskoj partiji socijalista, što je dovelo do značajnih promjena u odnosu snaga na političkoj sceni Crne Gore, i podjelu na Milovu i Momirovu struju. Najznačajnije opozicione i manjinske stranke su avgusta 1997. godine sklopile sporazum kojim su se obavezale da na izborima neće isticali sopstvene kandidate, čime su ostvareni preduslovi za aktivnu ili pasivnu podršku Đukanoviću. Najviše glasova u prvom krugu dobio je kandidat DPS Momir Bulatović – 47,44%, iza njega je bio takođe kandidat DPS – Milo Đukanović sa 46,71%. Pošto niko nije osvojio zakonom propisanu natpolovičnu većinu, u drugi krug su ušla dvojica prvoplasiranih kandidata.
U Baru je u prvom krugu najviše glasova dobio Milo Đukanović – 10.149, drugi je bio Momir Bulatović – 6.144, treći dr Dragan Hajduković – 219, slijedili su dr Novica Stanić sa 165, Aćim Višnjić sa 129, Milan Radulović 37, Novica Vojinović 36 i Slobodan Vujačić 30 glasova.
