Danas je 6. januar.
1896. GODINE:
U Virpazaru je rođen Božo Ljumović, učesnik Balkanskog i Prvog svjetskog rata, jedan od osnivača Komunističke partije Jugoslavije.
Bio je jedan od organizatora Trinaestojulskog ustanka i učesnik Drugog svjetskog rata, a nakon oslobođenja ambasador u Poljskoj i potpredsjednik Vlade Crne Gore. Nakon prihvatanja Rezolucije Informbiroa, isključen je iz Centralnog komiteta i Partije, smijenjen sa funkcija i avgusta 1948. zatvoren u beogradskom zatvoru “Glavnjača”, gdje je 28 mjeseci bio u samici. Krajem 1950. godine prebačen na Goli otok, a od aprila 1953. do kraja 1956. konfiniran u Perast. Ponovo je uhapšen 1958. godine, nakon čega je proveo dvije godine na ostrvu Grgur. Po povratku iz zatvora je živio u Podgorici.
***
1916. GODINE:
Italijanski parobrod “Brindisi”, koji je prevozio mahom crnogorske dobrovoljce iz Amerike, udario je u blizini albanske luke Medova u podvodnu minu, nakon čega je potonuo.
Od 509 rodoljuba koji su se zaputili iz Sjeverne Amerike na poziv crnogorske Kraljevske vlade da pomognu u Prvom svjetskom ratu, stradalo je između oko 400, a broj nikada nije konačno utvrđen. Dobrovoljci su bili većinom iz Crne Gore, dok je manji broj bio iz Hercegovine, Like i Srbije. Ni više od 100 godina kasnije nisu rasvijetljene okolnosti pod kojima se dogodila najveća pomorska tragedija Crne Gore, niti kakva je bila sudbina novca prikupljenog od strane iseljenika. Država za koju su iseljenici došli da se bore i ostavili svoje živote u ledenoj vodi zaliva nikada nije sprovela, niti zatražila detaljno istraživanje strašne nesreće. U znak zahvalnosti, donacijama iseljenika Kraljevina Jugoslavija je 1939. godine podigla spomenik na Cetinju – Lovćensku vilu, rad vajara Rista Stijovića. Crnogorska država od sticanja nezavisnosti nije konkretizovala inicijativu za podizanje spomenika u Medovi.
***
1919. GODINE:
U okolini Cetinja je otpočeo Božićni ustanak, čiji je zvanični cilj bio da se ponište odluke Podgoričke skupštine o prisajedinjenju Crne Gore Srbiji, da se odbrani i afirmiše crnogorska nezavisnost i da Crna Gora kao punopravan i ravnopravan državno-pravni subjekt stupi u jugoslovensku konfederaciju.
Zapadnim i Istočnim sektorom ustaničkih snaga komandovao je Krsto Zrnov Popović, snagama koje su vršile opsadu Rijeke Crnojevića komandir Đuro Šoć, snagama koje su vršile opsadu Virpazara ministar iz Crmnice Jovan S. Plamenac, snagama na prostoru Podgorice general Milutin Vučinić, na prostoru Nikšića braća vojvoda Božo i Đuro Petrović, a na prostoru Rovaca kapetan Ivan Bulatović. Nisu sve ustaničke snage u borbu stupile istog dana, a u jedinicama je bilo žitelja Crmnice, Starog Bara, Šestana, Mrkojevića i Zubaca. I u snagama koje su oružjem branile odluke Podgoričke skupštine bilo je žitelja Sreza barskog, naročito Crmničana.
***
1974. GODINE:
Grupa komunista, predvođena dr Brankom Boškovićem, nezadovoljna načinom na koji Tito i Savez komunista Jugoslavije vode zemlju, obnovila je u njegovoj kući Komunističku pariju Jugoslavije na ilegalnom petom Kongresu, ali su istog dana svi uhapšeni.
Kongresu tzv. Nove komunističke partije Jugoslavije prisustvovalo je 12 lica i trebalo je da budu izabrani Centralni komitet, Politbiro, Nadzorna i Reviziona komisija, redakcija lista “Iskra“, generalni sekretar, zatim usvojen Program, Statut i izdat Proglas. Međutim, Kongres je “provaljen”, a operativci Službe Državne bezbjednosti Crne Gore su lišili slobode najprije 36 lica, a kasnije je privedeno više stotina simpatizera i pristalica širom Jugoslavije. Uhapšeni su i osuđeni na dugogodišnje kazne zatvora.
***
2012. GODINE:
Nezapamćena orkanska bura je pogodila grad.
Snažan sjeverni vjetar čiji su udari dostizali do 127 km/h načinio je pravu pustoš u gradu. U marini i priobalju se od morske prašine stvarao vodeni oblak od koga se ništa nije vidjelo, jahte su padale sa “kolijevki”, a u spašavanje plovila uključili su se svi radnici Marine, od kojih je jedan umalo nastradao nakon što ga je vjetar podigao sa tla. Pala su stabla u Ulici Jovana Tomaševića, Maršala Tita, u Bulevaru Petrovića, Ulici Vladimira Rolovića, na putu ka nadvožnjaku, u Sutomoru, Čanju, Šumi Lekovića, naseljima Utjeha i Veliki pijesak… Vjetar je otkinuo dio semafora na centralnoj raskrsnici i iskrivio saobraćajne znake duž magistrale, a gotovo čitav grad bio je zatrpan smećem, granjem, otkinutim mobilijarom iz kafića. Oboreni su drveni električni stubovi kroz periferiju, oštećena je elektro-mreža, pa su mnoga naselja bila bez struje. U Sutomoru, Bartuli, Rapu, Polju, Zupcima i Šušanju vjetar je odnio djelove krovova sa kuća, padale su masivne gvozdene kapije sa dvorišta. U noćnim satima, na ulicama su bile samo hitne službe gradskih i državnih preduzeća.
