U prostorijama Matice srpske – Društva članova u Crnoj Gori, 4. novembra je predstavljena knjiga “Pjesme” barskog autora između XIX i XX vijeka Mila Jovovića. O knjizi su govorili prof. dr Lidija Tomić i doc. dr Goran Radonjić, a moderator književne večeri bio je Luka Spasojević.

Govoreći o knjizi, prof. dr Lidija Tomić je istakla kako u poeziji Jovovića “dominira srpski nacionalni identitet koji pjesnik skoro u svakoj pjesmi naglašava pripadnošću srpskom narodu, njegovoj istoriji i tradiciji. Njegova katolička vjera i srpski identitet nijesu suprostavljeni, naprotiv, oni nijesu dva odvojena svojstva. Milo Jovović je katolik s izraženom sviješću o pripadnosti srpskom narodu i svojoj porodici koja je njegovala značaj srpske istorije i tradicije“.

Na promociji je istaknuto da je autor ponosan na “svoje srpsko porijeklo, srpsko ime, srpski rod, istorijske ličnosti srpske istorije, na nacionalno biće i sve što je srpsko”.

Prof. dr Tomić je navela da “u Jovovićevoj poeziji pulsira etički ili moralistički estetizam, izražen emocijama prema vrlinama srpskog roda”, te se “kritički odnosi na podjele i mržnju, veličajući ljubav i bratimstvo”., kao i da “patriotski duh i ton njegove poezije upućuju na životvorni agon njegovog pjevanja i neprekidno poetsko svjedočenje da je viši smisao postojanja očuvati i odbraniti srpski jezik, narod i tradiciju“.

“Pjesme Mila Jovovića odslikavaju jedan period, ideje koje su bile dominantne u našoj sredini i imaju važan kulturnoistorijski značaj”, kazao je doc. dr Goran Radonjić.

U svom izlaganju on se osvrnuo na formalno-tematske osobine Jovovićeve poezije i društveni kontekst u kojem je ta poezija nastajala, ali i na to “šta Jovovićeve pjesme danas govore o srpskom identitetu i kulturi”.

***

Milo Jovović (1866 – 1916) bio je pjesnik iz Gretve, na razmeđu dva vijeka. Pisao je rodoljubivu i dječju poeziju.

Radio je u Barskoj nadbiskupiji, pa u Monopolu duvana, bio je jedan od utemeljivača Barske narodne čitaonice, marta 1881. godine, i saradnik biologa i geografa dr Antonia Baldaccija 1895. u istraživanju flore i faune, zadužen za primorsku oblast. Bio je jedan od donatora za Dječju bolnicu na Cetinju, te jedan od prvih u Baru što su se odazvali na poziv Crnogorskog Crvenog krsta za skupljanje priloga, 1913. godine.

U svoje vrijeme slovio je kao vrlo plodan i cijenjen pjesnik, objavljivao je u časopisima na prostorima današnje Crne Gore, Srbije, Bosne i Hercegovine…

Shodno nacionalnom zanosu u to vrijeme, i ovaj pjesnik rimokatoličke vjeroispovjesti se osjećao Srbinom, te su mu i radovi na tom fonu. Govorio je francuski, italijanski i turski jezik.