Susret sa predstavnicima Zavičajnog muzeja organizovao je Juventas u okviru projekta “Eho refleksije – prošlost i sadašnjost interkulturne baštine Crne Gore”, koji se realizuje uz podršku Ministarstva ljudskih i manjinskih prava. Cilj je da se lokalne institucije i pojedinci uključe u proces prikupljanja fotografija, porodičnih albuma, legendi i anegdota, dokumenata, rukopisa, kao i video i audio zapisa koji će biti zabilježeni, digitalizovani i predstavljeni kroz lokalne i online izložbe, čime će biti dodatno osnažena njihova vrijednost i dostupnost široj javnosti.

Sastanku su prisustvovali predstavnici Juventasa Miloš Milačić (programski koordinator), Andrijana Radulović i Aleksandra Pajović dok su u ime Zavičajnog muzeja, kao organizacione jedinice JU Kulturni centar Bar, učesnici bili kustosi Draginja Radonjić i Marko Srzentić.

Milačić je istakao da je osnovna namjera očuvanje i promocija nematerijalne kulturne baštine, ne samo u Baru već i u drugim opštinama u kojima se projekat realizuje.

„Danas smo ovdje kako bismo ostvarili saradnju prvenstveno sa institucijama poput Zavičajnog muzeja Bara i ispitali mogućnosti prikupljanja informacija i materijala koji bi pomogli da oživimo zaboravljene momente interkulture u ovom gradu“, kazao je Milačić za Radio Bar i Bar Info, dodajući da je planirano i uključivanje mladih fotografa i fotografkinja koji će dokumentovati savremene aspekte života i time doprinijeti organizovanju izložbe planirane u narednom periodu.

Iako je odziv institucija bio nešto slabiji nego što su organizatori očekivali, Milačić ističe da je sastanak ipak bio važan korak ka jačanju saradnje između civilnog sektora i kulturnih ustanova. Posebnu zahvalnost uputio je Zavičajnom muzeju koji se odazvao pozivu i pokazao spremnost da aktivno učestvuje u projektu koji će obuhvatiti tri opštine – Bar, kao predstavnika južne regije, Podgoricu – za centralni dio i Bijelo Polje, predstavnika sjeverne regije.

Prema riječima organizatora, riječ je o sredinama koje kroz istoriju karakteriše snažno prisustvo multikulturalnosti i interkulturalnih veza.

Kustoskinja Zavičajnog muzeja, Draginja Radonjić, kazala je da je ova institucija prepoznala značaj projekta i odmah se odazvala pozivu za saradnju.

„Zadatak Zavičajnog muzeja je očuvanje kulturne baštine Bara, kako materijalne, tako i nematerijalne. Već godinama radimo na predstavljanju bogatog nasljeđa ovog grada, a projekti koji promovišu interkulturalnost i suživot posebno su važni za Bar“, kazala je Radonjić, naglašavajući da Muzej raspolaže bogatom etnološkom građom, istorijskim dokumentima i fotozbirkom, koji mogu značajno doprinijeti budućim izložbama. Fotografije će, prema riječima Radonjić, imati poseban značaj u predstavljanju interkulturne prošlosti grada, ali će biti ponuđeni i drugi dokumenti i arhivski zapisi.

Na sastanku je najavljeno i potpisivanje memoranduma o saradnji između Juventasa i Zavičajnog muzeja u Baru, koji bi trebalo dodatno da učvrsti partnerstvo i omogući realizaciju budućih zajedničkih aktivnosti.

Projekat „Eho refleksije – prošlost i sadašnjost interkulturne baštine Crne Gore“ ima za cilj uključivanje različitih etničkih, vjerskih i kulturnih zajednica u proces očuvanja nasljeđa.

“Kroz dijalog među generacijama i aktivno učešće građana, projekat nastoji da sačuva vrijedne priče, sjećanja i materijale koji svjedoče bogatoj multikulturalnoj tradiciji Crne Gore”, istakli su organizatori.

The post Projekat Eho refleksije: Digitalizacija i očuvanje interkulturne prošlosti Bara first appeared on BARinfo.

“Ovo je prilika da se podsjetimo značajnih ličnosti iz naše prošlosti i ukažemo na njihov rad. Takođe, ovo je momenat da se školskom uzrastu, a u sklopu njihovih nastavnih sadržaja, ispriča dio kulturne i istorijske prošlosti našeg grada. Da im se približe  dešavanja  sa početka XX vijeka i  društvene, socijalne i političke promjene koje su se u to vrijeme dešavale u Baru i Crnoj Gori”, saopšteno je iz KC Bar.

Prisustvo su potvrdili profesorica Danijela Janjić i profesor Neđeljko Đurović  sa učenicima Srednje ekonomsko-ugostiteljske  škole.

Stručnan prikaz kroz postavku i video prezentaciju  o životu i djelu Jovana Tomaševića,  vodiće kustoskinja Zavičajnog muzeja Draginja Radonjić.

The post Javni čas u spomen Jovana Tomaševića first appeared on BARinfo.

Milijana će se barskoj publici predstaviti radovima iz ciklusa “Tajne kamena”, nastalim proteklih par godina, rađenim u ulju, akvarelu i kombinovanim tehnikama.

“U svojoj slojevitoj, višeznačnoj kompaktnosti, i ništa manjoj, simoličkoj interpretaciji, kamen biva protagonistom Milijaninih umjetničkih ishodišta/uporišta. Umjetnica razotkriva osobenu istinu/tajnu kamena, koja se krije u specifičnoj ‘mentalnoj geografiji’, u kojoj je realni pejzaž polazište onom, jednako promjenljivom, kulturnom. Na tom zajedničkom tlu intuitivnog razumijevanja/prožimanja, sinergetskim međudejstvom nastaju djela metafizičke, nadrealne atmosfere i ambijenti, uzvišene, magične zavodljivosti…”, zapisala je u pratećem katalogu izložbe, istoričarka umjetnosti, dr Anastazija Miranović, koja će i otvoriti izlobu.

The post U srijedu izložba Milijane Vujović first appeared on BARinfo.

Namjenski upriličena etnološka postavka iz kolekcije Vaida i Nermine Turusković okupljenim srednjoškolcima predstavljena je uz predavanje višeg kustosa Zavičajnog muzeja Bar Draginje Radonjić.

„Pored predstavljanja i ukazivanja na izuzetno dragocjeno i veoma bogato nasljeđe naše nematerijalne baštine i narodnih rukotvorina, Radonjić je tokom obraćanja prisutnima ukazala na značaj saradnje muzeja, državnih institucija i lokalne zajednice sa kreativnim pojedincima, koji poput Turuskovića svojim umijećem i pregalaštvom na veoma značajan način čuvaju i afirmišu naše kulturno nasljeđe. Učenicima JU SEUŠ Bar ukazano je da ova postavka predstavlja nastavak od prošle godine kada je takođe za Dan muzeja organizovana izložba narodnih nošnji sa područja našeg primorja i Malesije“, naveo je za Radio Bar i Bar Info prof. Neđeljko Đurović, koji je organizovao ovu posjetu.

Đacima su saopštene interesantne informacije koje se odnose na obilježavanje Dana, kao i njen cilj.

„Cilj koji teži, ne samo objedinjavanju svih aspekata muzejske djelatnosti i to preko istraživanja, proučavanja, obrade, prikupljanje, zaštite i predstavljanja kulturnih dobara, već i osmišljavanju novih edukativnih, zabavnih i animatornih sadržaja“, istakla je Draginja Radonjić.

The post Učenici SEUŠ posjetili Zavičajni muzej first appeared on BARinfo.

“Večeras svjedočimo koliko snage, ljepote, stvaralačkog duha i kreativnosti kriju radovi malog formata, kroz svojevrsnu ‘poetiku ćutnje’, sažetosti, minimalizma. Ovo nisu makete ili skice većih studija, već cijeli svjetovi u malom, gdje umjetnici svode svoj prepoznatljiv rukopis na kreativni, kaligrafski zapis za ljudski dlan. U trouglu – ideja/jezik/materija, dešava se ispovijest etičkog i estetičkog stava, skrivenog značenja bitka u medijatizovanoj stvarnosti 21. vijeka”, kazala je otvarajući izložbu dr Anastazija Miranović, istoričarka umjetnosti.

Minijatura je, kako je dodala, govor umjetnika u prvom licu, bez prava na grešku, bez mogućnosti dodatnih narativa i pojašnjenja.

„Prevođenje opštih, istorijskih događaja u intimni doživljaj, u filozofiju trenutka, neposrednišću pisma i konciznošću poezije, zahtjevan je i kompleksan zadatak. Minijatura je umjetnost središta/centra bez prostora za marginu“, naglasila je dr Miranović.

Ona je podsjetila da se Međunarodni bijenale minijature održava u Gornjem Milanovcu od 1989. godine. U dosadašnjih šesnaest izdanja na kojima je učestvovalo preko 9000 odabranih umjetnika, sa oko 13.000 radova, u sedam stvaralačkih oblasti/kategorija, svrstava se u vrh svjetskih manifestacija umjetnosti malog formata. Kredibilitet mu, kako je istakla, daje i činjenica da su na Bijenalu zastupljeni radovi umjetnika sa svih kontinenata i svih medija likovnog/primjenjenog stvaralaštva.

“Raznovrsje medija, tehnika, rukopisa, individualnih poetika, dodatna je kvalitativna prednost ove svjetske smotre malih formata. Slike, grafike, crteži, skulpture, fotografije, radovi primjenjene umjetnosti i intermedija u malom formatu prezentovani na izložbi čine selekciju iz Zbirke gornjomilanovačkog Međunarodnog bijenala umjetnosti minijature, koja obuhvata period prve dvije decenije trajanja, 1989 – 2008. godine. Za izložbu su odabrani, uglavnom, prvonagrađivani radovi, što govori o visokom kvalitetu Zbirke i date ekspozicije. Direktne/indirektne, simboličke, deskriptivne i/ili svedene poruke referišu diskurs samospoznaja i međusobnih multimedijalnih korelacija/komunikacija”, zaključila je dr Miranović.

Izložba će biti u postavci do 3.maja 2023.

The post Izložba radova minijatura – cijeli svjetovi u malom first appeared on BARinfo.

“Antifašizam nije modni detalj” – naziv je rada multimedijalne umjetnice Suzane Pajović, rađen povodom autorskog projekta “Što je nama naša borba dala” istoričarke umjetnosti, dr Anastazije Miranović, koji je 2021. realizovan u Crnogorskoj galeriji umjetnosti “Miodrag Dado Đurić” na Cetinju. Projekat je objedinjavao tri zasebne izložbe, a Suzanin rad je bio dio druge postavke, izložen zajedno sa djelima odabranih, relevantnih, savremenih crnogorskih likovnih umjetnika, koji su odgovarali namjenski rađenim radovima na temu valorizacije i preispitivanja fenomenologije antifašizma i vrijednosti koje je iznjedrio.

Saradnja umjetnice i istoričarke umjetnosti nastavlja se kroz “recikliranje”, odnosno, novo kontekstuiranje Suzaninog rada sada u posve novom / starom ambijentu u okviru stalne muzejske postavke – Memorijala kralja Nikole, u Zavičajnom muzeju u Baru, smještenom u vremešnom zdanju nekadašnjeg dvorca posljednjeg crnogorskog suverena. Suzanin rad “gostuje” u muzejskoj postavci, koja salonskom ekspozicijom namještaja i predmeta porodice Petrović-Njegoš dočarava atmosferu i ambijent ljetnjikovca u kojem su Petrovići provodili vrijeme druženja i dokolice, dugih šetnji i jahanja pored mora, uz odlaske u lov u čuveni zabran iza dvorca. U njemu su dočekivali i pratili inostrane i domaće goste, uz opuštene ručkove i večere pripremane po domicilnim, ali i recepturama s evropskih dvorova.

Ovom prigodom, na trpezarijskom stolu Petrovića “serviran” je Suzanin rad “Antifašizam nije modni detalj”, nadograđen novim narativom koji ostavlja prostor za diferentna čitanja / preispitivanja onih  (petrovićevskog i komunističkog) i ovog vremena. Datom umjetničkom intervencijom “incidentnog” karaktera omogućen je uvid u situaciju kako jedan umjetnički rad izmještanjem iz klasičnog galerijskog prostora i iz određene izložbene ekspozicije, u, za njega, atipičan ambijent, determinisane “scenografije”, svojevrsne “vremenske kapsule”, redefiniše postojeći kontekst muzejske postavke, istovremeno, djelimično mijenjajući i svoj identitet. Predmetnim artističkim činom “jednostranost” i “statičnost” određenog muzejskog narativa poprima višeslojnu mobilnost koja se račva u više intertekstualnih / metajezičkih pravaca.

Četvrta, ujedno i potonja crnogorska dinastija Petrović-Njegoš vladala je Crnom Gorom nešto više od dva vijeka (220 godina). Konstanta petrovićevske vladavine bila je permanentna borba za slobodu. Antifašizam je tekovina i njihovih borbi i izvojevanih bitaka za emancipaciju crnogorskog društva. Međutim, vrijeme u kojem živimo i aktulene društveno-političke okolnosti, svjedoče da se “istorija ponavlja” i da nismo vični učiti na sopstvenim greškama. Podjele nas, po istim, suštinskim pitanjima, i danas, kao i za vrijeme kralja Nikole definišu / svrstavaju u raznorazne tabore i kolone.

Inicijalno, rad referiše na antifašizam kao “jednu od temeljnih vrijednosti društva i pretpostavku demokratije”. Umjetnica u nazivu rada ističe da “antifašizam nije modni detalj”, niti “parola za demagošku dnevnopolitičku upotrebu”. Posezanje za antifašizmom kao modnim detaljem kojim se “kitimo” po potrebi, Suzana (pro)mišljenim egzekutivnim činom materijalizuje u skulpturu / instalaciju, koja snažnom simbolikom i amblematičnim detaljima direktno / frontalno opšti s konzumentom, ne dozvoljavajući inferiornost.

Rad čini tipičan, neobrađeni crnogorski krš, uhvaćen / obavijen žicom, koja se na vrhu transformiše u svojevrsnu dršku za tašnu. On ima višestruku “specifičnu težinu” – formalnu, identitetsku, simboličku – u kilogramima i u prenosnom / promjenljivom značenju. Simbolika kamena u heterogenim, crnogorskim, identitetskim kontekstualizacijama govori sama po sebi i ovdje je nećemo dodatno elaborirati. Žica, istovremeno, štiti sadržaj / kamen koji obujma, pomoću drške omogućava se njegov prenos i mobilnost, olakšava nošenje / kretanje i profiliše određeni / željeni karakter rada (“torbica / tašna” ili…). Takođe, žica može da povrijedi / ubode, onog koji nosi. “Tašna” je postavljena na ručno rađenom, čipkanom, bijelom miljeu (interakcija kustoskinje) koji referiše / simbolizuje kulturološki milje i socio-modu, praktikovanu estetsko-utilitarnu tradiciju vremena koje rad konotira. S prednje strane rada, anfasno, umjetnica aplicira crvenu zvijezdu – petokraku – simbol slobodarstva, partizana, NOB-a i revolucije. Ona nije fiksirana za podlogu, već, zavisno od konteksta, percepcije i interakcije, može biti ispod žice – ograničena i zarobljena ili nad njom – slobodna / oslobođena za željenu mobilnost. Petokraka je decenijama modni detalj militantnih odjevnih kolekcija, aksesoara – nakita, satova i sl. poznatih modnih brendova. U tom kontekstu prijemčivost / privrženost ovom vremešnom simbolu može biti estetsko-edukativna, no, i provokativna i ona koja “svrstava na jednu stranu”. Suzana refereiše na petokraku kao modni stejtment dnevne politike, koji će lako i brzo biti potrošen i zaboravljen, čim nestane njena utilitarna isključivost ili suprotno, nanovo uveden, ukoliko se procijeni potreba. Moda je rekurzivna, (samo)obnovljiva / (samo)održiva pojava – uvijek se “vraća” u donekle izmijenjenom, no, ipak, prepoznatljivom obliku.

Aluzivna forma rada u vidu fešn torbice personifikuje “težinu” prošlih vremena / istorijskih fakata i narativa što nosimo kao ukras koji uklapamo s određenom “odjevnom kombinacijom” – dnevnopolitičkom potrebom. “Serviran” za konzumaciju na stolu Petrovića, podstiče preispitivanja ličnih / “kolektivnih“ memorija, zarad kontekstualizacije u ovovremenim, društveno aktuelnim diskursima, “plimi” tzv. demokratičnosti “svega i svačega”, koja krajnji epilog ima u anarhiji, autokratiji i centralizaciji, ujedno, i u redukciji – moći, svijesti i djelovanja, u “iskrivljenoj slici” i “poplavi” raznoraznih “diskriminacija, fašizama, šovinizama, segragacija, nacionalnih, rasnih, ideoloških, vjerskih i političkih isključivosti”.  Taj distopijski svijet prijeti da nas uvuče / usisa u svoj zastrašujući areal / auru iz kojih nema povratka. Opasnost od “kolektivnog” (samo)zaborava i skretanja s pravog puta, izazov je vremena koje živimo, a umjetnica minimalističkom, svedenom umjetničkom leksikom ukazuje, apeluje na potrebu “antifašističkog obrazovanja građana, kako bi prepoznali uvijek prisutne pojave pod kojima se skriva fašizam u novom, perfidnijem, a moguće i opsanijem obliku”.

Aktivacija umjetnosti na ovaj način može da produkuje istovremeno, višestruko djelovanje: na postojeću, stalnu muzejsku postavku, na autonomnost izloženog rada, njihova međusobna interakcija (stalne postavke i postavljenog rada u njoj) na savremeni umjetnički i društveno-politički kontekst, interaktivno djelovanje umjetnice i kustoskinje ( gdje kustoskinja učestvuje u kreiranju / promišljanju rada) i sl. neki su od vidova ovakvih kolaboracija / aktivacija umjetnosti.

The post Dr Anastazija Miranović: Umjetnička intervencija u stalnoj postavci Muzeja first appeared on BARinfo.

Cilj Konferencije je pokretanje diskusije o problemima vezanim za poslovanje muzeja i ostvarivanje adekvatnog dijaloga i saradnje između institucija kulture Crne Gore.

U tom kontekstu su i teme koje će se razmatrati na Konferenciji:

 • Stanje/problemi u muzejskoj zajednici Crne Gore;
 • Nova definicija muzeja (usvojena u avgustu 2022. na 26. Generalnoj konferenciji ICOM-a održanoj u Pragu);
 • Poslovanje muzeja u kovid/postkovid periodu;
 • Izazovi poslovanja u nesigurnom/nestabilnom globalnom ambijentu.

ICOM (International Council of Museums) je osnovan 1946. kao internacionalna organizacija muzeja i muzejskih stručnjaka sa sjedištem u Parizu. Kao neprofitna, nevladina organizacija održava formalne odnose sa UNESCO i ima konsultativan status u ekonomskim i društvenim odborima UN. Sa više od 44000 članova u više od 140 zemalja širom svijeta, ICOM je konstituisan u svjetsku mrežu komunikacije muzejskih stručnjaka u svim disciplinama i specijalizacijama, kroz rad komiteta na nacionalnom, regionalnom i internacionalnom nivou.

ICOM Crne Gore osnovan je 2007. sa sjedištem na Cetinju. Aktuelna predsjednica NK ICOM CG je istoričarka umjetnosti, muzejska savjetnica, dr Anastazija Miranović.

The post U subotu konferencija nacionalnog komiteta ICOM first appeared on BARinfo.

U dvorani Dvorca Kralja Nikole skoro pedeset učenika bilo je u prilici, da se tokom uvodnog dijela, u potpunosti informiše o ovoj kulturno-turističkoj manifestaciji kojom se promovišu različitosti kultura, običaja i tradicija. Radonjićka je istakla da se putem ove zajedničke kulturne akcije svakog septembra širom Evrope, u preko 50 država, prezentuju kulturni i prirodni diverzitet, kao i vrijednosti putem kojih se promoviše zajedništvo našeg kontinenta. Naglašeno je da se tokom zadnjih sedmica septembra otvaraju gradska zdanja, kuće pod zaštitom, spomenici, lokaliteti, muzeji i pri tom organizuju izložbe, performansi, akcije i obilasci prirodnih zaštićenih cjelina. Kao cilj manifestacije akcentovana je važnost širenja znanja i svijesti, kako o vlastitom kulturnom nasljeđu, tako i o vrijednostima drugih kultura.  

„Tokom prezentacije pod nazivom ‘Kulturno nasljeđe i priroda’ prisutni srednjoškolci su na veoma iscrpan i interesantan način upoznati sa bogatom kulturno-istorijskom riznicom Bara i njegovog zaleđa, koje je nastajalo u različitim istorijskim epohama, od praistorije, preko antike, srednjeg vijeka pa sve do našeg vremena. Kako je rečeno prostor Bara i njegove okoline u potpunosti predstavlja jedan od najkarakterističnijih činilaca evropskog identiteta, jer su se na njemu ukrštale razne kulture i civilizacije koje simbolizuju duhovni i materijalni dodir Istoka i Zapada. Kustoskinja Radonjić apostrofirala je da neobjašnjivo lijepa priroda barske regije, koja je oivičena sa jedne strane Jadranskim morem, a sa druge obalama Skadarskog jezera, otvara mnoge teme i u dodiru sa 39 kategorisanih kulturnih dobara predstavlja nevjerovatnu zaostavštinu prošlih generacija koju moramo razumjeti na pravilan način i ostaviti u nasljeđe budućim generacijama“, kazao je za Radio Bar i Bar Info organizator projekta prof. Neđeljko Đurović.

Jedinstvo kulturnog i prirodnog nasljeđa, odnosno njihova međusobna uvezanost i interakcija predstavljena je učenicima kroz elaboriranje pet tematski oblasti i to pod nazivima: Skadarsko jezero, Dvorac i dvorski park, Stari Bar, Stara maslina i Rt Ratac.

Nakon predavanja upriličen je i obilazak gradskog muzeja.

The post Đaci iz SEUŠ-a u Zavičajnom muzeju učili o kulturnom nasljeđu Bara first appeared on BARinfo.

Ovom izložbom obilježava se 50-ogodišnjica stvaralaštva poznatog crnogorskog umjetnika, koji je prvu samostalnu izložbu imao 1972. u Nikšiću. Umjetnik se ljubiteljima ovog likovnog izraza predstavio najnovijim radovima u prepoznatljivom maniru, nastalim 2021/22.godine.

Izložbu je otvorila istoričarka umjetnosti, dr Anastazija Miranović, selektorka likovnog segmenta Festivala.

„Ako bismo slike Mikija Radulovića poređali u svojevrsan, umjetnički hodogram, bio bi to neprekinuti friz/vremeplov sjećanja koji svoju esenciju pronalazi/skriva u svijetu djetinjstva/prirode. Miki Radulović cijelog svog stvaralačkog života slika jednu sliku, a nju čini neprikosnoveni ‘trijumvirat’ – priroda, kuća, čovjek, odnosno, zdravlje, sloboda, ljubav. Ukoliko spoznamo i osvijestimo ove datosti otključavanje koda Radulovićeve umjetnosti u ravni je prirodnih algoritama/algoritama prirode“, kazala je Miranović, koja je podsjetila na umjetnikove riječi: „Ja ne slikam ono što vidim, nego ono što sam vidio“.

„Ono što je umjetnik vidio/doživio može biti na javi i u snu, a najčešće je u srećnom, fanatazmagoričnom, posve osobenom susretu ta dva svijeta na Radulovoćevoj slici. ‘Stvarnost fantastičnija od svake fantastike’ egzistira po determinisanim uzusima gdje je sve moguće, ukoliko se poštuje pomenuto sveto trojstvo – priroda, sloboda, ljubav. One se uvijek stiču u jednom i znače isto – Crna Gora / Porodica. Posve su moguće/poželjne inverzije i preplitanja/prožimanja raznorodnih svjetova – ljudi dobijaju krila, postaju ptice, šagalovski lebde, lete… ptice se oljuđuju, stoje ‘ukopane’ u mjestu, kao totemi/karijatide inpostirane u stijeni, brdu, zavičaju/sjećanju, bizoni su stogovi sijena i/ili kuće, brežuljci/glavice, brda… Sila gravitacije nije nužna, perspektive su proizvoljne, sve je iskošeno, pomjereno, levitirajuće“, nadahnuto je kazivala selektorka likovnog programa.

U simbiozi realno-irealnog, kognitivno-osjetilnog Radulovićevi pejzaži, objašnjava dr Miranović, istovremeno iritiraju i ignorišu, privlače i odbijaju, uzbuđuju, odišu dječačkom čednošću, tvore specifičnu, ličnu, “mentalnu geografiju“, prepozatljiv krajolik kulture sjećanja po kojem smo nekad hodili, jer, u Mikijevim slikama prepoznajemo/otkrivamo zaboravljeni dio sebe. Njihova neodoljiva zanosnost je, navodi ona „u radoznalim, malim pažnjama, intimnim fragmentima bića/sopstva koje je umjetnik uspio da sačuva/’zamrzne’ na slikama, kao svojevrsnim mnemografskim zapisima, u zalog povjerenju, iskrenosti, djetinjstvu –  duboko pohranjenim entitetima koje samo istinska umjetnost može ogoliti i ‘izbaciti’ na površinu“.

„U (ne)sebičnoj igri približavanja/udaljavanja od sebe bivšeg/sadašnjeg umjetnik se koristi ovladanim egzekutivnim metodama – višeplanskim strukturalnim rješenjima, simboličkim figuralnim akcentovanjem, provjerenim kolorističkim ansamblima uz nezanemarljivu dozu pigmentnih iznenađenja. Brada, glavice, bjeline, crveno-žuti, narandžasto-plavi, zeleni ditirambi životu, zamamna, neizgažena prostranstva, šumski proplanci i vatra što plamti u ognjištima kamenih, slamnatih kuća griju dušu, hrane ego odseljenog, otuđenog čovjeka/zavičajca. Milozvučnom nostalgijom prizivaju nemušti, neiskvareni svijet kojeg smo posjedovali i u jednom trenutku pustili da nepovratno ode… Miki ga poput posvećenog arheologa, otkopava/otkriva, ljubomorno čuva na svojim slikama, za sebe/nas, njegov eliksir, suštinu, korijene. U metafizičkom brevijaru sjećanja crnogorski/nikšićki/rastočki pejzaž postaje univerzalni, mitski, biblijski sakramento, mjesto inicijacije/inauguracje u koje umjetnik smješta znano/neznano, njemu sveto“, kazala je dr Miranović.

Mikijeva slika je, kako je istakla „satkana iz više manjih, no, jedino u svojoj zamamnoj ukupnosti znače/zrače specifičnom energijom sopstva/života.

„Usamljeni čovjek tumara proplancima sjećanja/smisla i u samozaboravu bespuća pokušava dozvati negdašnjeg sebe. Žene bez lica (s dugom kosom, maramom ili plaštom, okrenuta leđima posmataraču) su anime – izgubljene/pronađene duše, vjerni pratioci na putu samospoznaje, tihi, nevidljivi, anđeli-čuvari…

 Amblematični, kontrolisani haos Radulovićeve slike produkt je igre dječaka koji ne želi da odraste.  Pater familias je istodobno zaigrani dječak (u) umjetnosti. Otuda hiperprodukcija u dahu nastalih djela, krokija koji nerijetko (p)ostaju ‘najveće’ slike, pune intenzivne, kondezovane energije, koncentrisanih doživljaja, sponatanosti, vitalnosti, života. U vokabularu ‘fenomenologije disanja’ to je ‘kratko disanje’, plitko, na površini, impresije potaknute dubokim eksperesijama, koje ostavlja za razradu na većim formatima. A na njima, u svedenoj raspričanosti, fluktuira egzistencijalna ugroženost, zaludno traganje za izgubljenim vremenom, usamljenost kao konačnost što okiva dušu iznutra, u mirise zavičaja, u muziku očišćenja, u međuprostore mjesečina i svitanja…u onu misteriozno – magičnu, neopisivu, neodoljivu atmosferu i ambijent koju samo Mikijeva slika može da nađe/pruži“, zaključila je dr Anastazija Miranović.

Izložba je u postavci do 15. avgusta.

Milovan Miki Radulović rođen je 1947. godine u Nikšiću. Pedagošku akademiju, grupa likovno vaspitanje u Nikšiću završio je 1972. Pet godina kasnije diplomirao je na Fakultetu likovnih umjetnosti u Beogradu u klasi prof. Miloša Bajića, a 1980. godine magistrirao kod prof. Radenka Miševića, na istom fakultetu. Član je ULUCG-a od 1987. godine. Pripadao je umjetničkoj grupi ”Generacija 9” .

Priredio  je oko  30 samostalnih i učestvovao na preko 200 grupnih izložbi u zemlji i inostranstvu: Nikšić, Podgorica, Beograd, Novi Sad, Skoplje, Pančevo, Rijeka, Trst, Bar, Herceg Novi, Bari, Rim, Pariz i dr. Dobitnik je više stručnih nagrada, među kojima je i nagrada Oslobođenja grada Nikšića. Radio je kao profesor likovnog vaspitanja u Gimnaziji u Nikšiću. Bavi se slikarstvom, akvarelom i crtežom.

The post VIDEO: Vremeplov sjećanja Mikija Radulovića u barskom Zavičajnom muzeju first appeared on BARinfo.

Izložbu je otvorila rukovodilac Muzeja, dr Anastazija Miranović, koja je istakla da otvaranje ove barske ustanove kulture, ni malo slučajno, nije obilježeno izložbom fotografija barske kulturne i prirodne baštine iz fundusa Zavičajnog muzeja i promocijom knjige profesora Ilije Veleva.

“I letimičan pogled na prirodne predjele i kulturna dobra barske regije, obuhvaćenIh  okom kamere Gorana Grkovića i Draginje Radonjić, pored ovih iz fundusa Muzeja, govori o kontinuitetu zajedništva,suživota čovjeka i prirode,amalgamiranim kulturnim slojevima rasutim poput ohridskih bisera po goricama Skadarskog jezera, Starom Baru, padinama Rumije, obali…

Civilizacijski hod, zajednički balkanski prostor, kulturno-istorijska prožimanja doprinosii su vjekovnim korelacijama Makedonije i Crne Gore, kako u prošlosti, tako i danas. Srednjevjekovno graditeljstvo, religija, umjetnost, ćirilica… samo su neke neraskidive spone. Takođe, spajali su nas i razdvajali međusobni ratovi i vladari, ali i ljubavi, od kojih je jedna bila sudbinska, ne samo za dvoje mladih – dukljanskog kralja Vladimira i makedonsku princezu Kosaru, već i za dvije države, koje će neminovno determinisati uzusi istorije. Vrijedi pomenuti na ovom mjestu, da su još dvije makedonske princeze bile na crnogorskom dvoru – Samuilova unuka Neda bila je žena dukljanskog vladara Vojislava, a princeza Olivera žena Đurađa I Balšića.

Upravo ovdje, u barskoj opštini, imamo sačuvane materijalne tragove koji potvrđuju dati istorijski narativ – Prečistu krajinsku, Kosarin bunar u Ostrosu, crkva Sv. Nikole u Veljim Mikulićima, Vladimirov krst… Oni svjedoče o hiljadugodišnjem očuvanju kulta Sv. Vladimira u narodima obije države, a Crna Gora ga je zvanično zaštitila kao nacionalno nematerijalno kulturno dobro 2014.

Ono što je Bar danas dobrano zahvaljuje viševjekovnom praktikovanju ovog Kulta, jer krucijalnu vrijednost Bara čini upravo ljepota suživota pripadnika različitih naroda i vjera”, kazala je Miranović.

Nakon otvaranja izložbe uslijedila je promocija knjige “Makedonija i Crna Gora – kulturnoistorijski i književnostvaralački kontekst” profesora Ilije Veleva u izdanju Matice crnogorske. O knjizi i viševjekovnim vezama Makedonije i Crne Gore, pored autora, govorili su Ivan Ivanović-generalni sekretar Matice crnogorske, prevodilac i urednik izdanja;  mr Ivan Jovović-predsjednik Ogranka Matice crnogorske Bar i prof. dr Božidar Šekularac, a moderator večeri Vlatko Simunović urednik kulturnog programa RTCG je predstavio biografiju i uveo publiku u rad autora.

 “Knjiga je originalni, integralni rukopis, premijerno objavljena na crnogorskom jeziku u izdanju Matice crnogorske i Makedonske akademije nauka i umjetnosti. Ovo djelo je rezultat visegodisnjeg rada  istaknutog profesora na Institutu za Makedonsku književnost pri Univerzitetu  Sveti Ćirilo i Metodije. Dr Velev je do sada objavio preko 500 naučnih radova, knjiga i studija iz oblasti vizantologije, paleoslavistike, istoriografije, kulturologije i nauke o književnosti. U poslednjoj deceniji bavi se  istraživanjima u oblasti montenegristike,” istakao je Simunović.

U ime izdavača, knjigu je predstavio Ivan Ivanović, generalni sekretar Matice crnogorske.

”Makedonija i Crna Gora – kulturnoistorijski i književnostvaralački kontekst ‘ , predstavlja namjenski pisan integralni tekst, zasnovan na istraživanjima samog autora ali i obimnoj literaturi o kojoj svjedoči njen hronološko-selektivni pregled dat u knjizi na 18 strana. O ozbiljnosti kojom je profesor Ilija Velev pristupio radu na ovoj knjizi upućuje i činjenica da je pisana oko godinu dana, uz veliki trud ali i sa svojevrsnom naučnom strašću, čemu sam kao prevodilac i urednik bio neposredni svjedok.

Pored uvodnog i zaključnog dijela, knjiga sadrži osam poglavlja u kojima se analizira i tumači višeslojna makedonsko-crnogorska interkulturna koegzistencija, veze i uticaji. Knjiga donosi do danas malo poznata sagledavanja i konstatacije o starijim periodima makedonsko-crnogorskog književnoistorijskog konteksta. Takođe, prati prepoznatljivije i neposrednije tumačene kulturnoistorijske periode, preko kojih su se odražavala prosvjetiteljska prožimanja u posvizantijskom periodu od druge polovine XV do kraja XVIII vijeka, pa sve do narodnih budenja i preporoda XIX vijeka. Ovako zadat istraživački okvir omogućio je da knjiga, kroz sve epohe predstavi živim makedonsko-crnogorsko kulturnoistorijsko pamćenje o globalnom i nacionalnom književnoistorijskom razvoju.

Profesor Velev u ovoj naučnoj studiji na gotovo 450 strana, polazi od stava da se Makedonija i Crna Gora od vremena Duklje civilizacijski i kulturno prožimaju. Nalazeći se na Balkanu, globalni kulturnoistorijski procesi su na njih snažno uticali. To predstavlja osnovu zajedničke istorijske i kulturološke sudbine, kao i činjenice da su se nalazile u sastavu više imperija i država, a na kraju i u jugoslovenskoj zajednici. Opredjeljujući civilizacijski uticaji duhovno su usmjeravali pojedinačne etnicitete, ali se osobenost i individualno samoprepoznavanje na jedinstven način odrazilo u kulturi svakog od njih. Međusobni uticaji i prožimanja južnoslovenskih naroda govore o njihovoj bliskosti,  ali prije svega, o trajanju kulturne i identitetske samobitnosti. Usudio bih se reći da knjiga na enciklopedijski način predstavlja kulturnoistorijske procese u Makedoniji i Crnoj Gori od antike do polovine XIX vijeka,” kazao je Ivanović.

Mr Ivan Jovović, predsjednik barskog ogranka Matice crnogorske je naveo da se prvi put  naučnoj javnosti ova tematika sagledava i interpretira iz sasvim druge vizure, na osnovu interkulturnih istorijskih veza makedonskog i crnogorskog naroda tokom minulih stoljeća.

“Knjiga profesora Veleva pruža slojevita saznanja o tragovima materijalne kulture i duhovnosti na prostoru današnje Makedonije i Crne Gore, ukazujući da su ovi prostori veoma rano bili integrisani u hriđćansko evropsku civilizaciju dajući prikaz svih onih bitnih odrednica crkvenog života u Istočnom Iliriku, koje se odnose na kompleksnu crkvenu strukturu tada jedinstvene hrišćanske crkve, kao i brojne jeresi koje su bile zastupljene u prvim stoljećima hrišćanstva i na ovim prostorima.

Zahvaljujući vizantijskom državnom okviru u kojem su se više vjekova nalazili prostori današnje Makedonije i Crne Gore omogućena je transmisija vjerske, filozofske, umjetničke i naučne misli, kako to apostrofira profesor Velev, što se naročito manifestovalo interaktivnim vezama, na polju slovenske pismenosti i kulture, a koja se uporedo razvijala uprkos supermaciji Konstantinopolja i Rima. Detaljno je objašnjenja uloga slovenskih prosvjetitelja Ćirila i Metodija, i njihovih sljedbenika, tj. učenika, čijom djelatnošću je slovenski jezik još IX stoljeću dobio sakralni karakter, kako u Istočnoj, tako i u Zapadnoj crkvi. Na taj način je glagoljica iz Ohrida došla u Duklju, zbog čega je krsni list crnogorske istorije i književnosti Ljetopis Popa Dukljanina bio u napisan na slovenskom jeziku. Za razliku od Makedonije koja kao rasadnik slovenske pismenosti ima značajan volumen pisane riječi na glagoljci, a potom ćirilici, dok na prostoru Duklje nije u kamenu jedan trag na glagoljici, pa rasutu baštinu dukljanske tradicije nalazimo čak na Sinaju, gdje su pronađeni psaltiri i misali na glagoljici iz XI i XII vijeka, pisani rukom „Dimitrija grešnika“ iz Duklje_Zete, kao i njegovih saradnika“, kazao je Jovović.

Prof. dr Božidar Šekularac smatra da se mora istaći činjenica da je crnogorska srednjevjekovna istorija, utemeljena na kultu svetih vladara, iako je glavni izvor za sagledavanje srednjovjekovnih dukljansko (crnogorsko) – makedonskih duhovnih i kulturnoistorijskih odnosa i tradicije uglavnom povezan sa hrišćansko – vizantijskom, kasnije slovenskom kulturom i civilizacijom.

“Tako istorijski izvori X i XI vijeka pominju dukljanskog kneza Vladimira kao vladara arhontije Duklje, ali koja je povremeno bila zavisna od Vizantije i Makedonskog carstva. Upravo je knez Vladimir primaran za našu državu i crkvu, zatim kod Makedonaca, dok kod drugih balkanskih država samo kao hagiografska ličnost. Potvrdu toga nalazimo u Ljetopisu popa Dukljanina gdje je zapisano da je Vladimirovo tijelo prenijeto iz Makedonije u Duklju 1016. godine uz najviše počasti koje crkva priređuje.

Pored pojedinačnih i sporadičnih podataka prije osvajanja srednjovjekovne Duklje od strane makedonskog cara Samuila, prof. Velev konstatuje da trajno uspostavljanje makedonsko-crnogorske interakcije i prožimanje tradicija i savremenosti, istorijski je utemeljeno upravo od ovog događaja, kada od strane cara Samuila knjaževstvo Svetog Vladimira Dukljanskog dobija samoupravni vazalni status dok on vlada u bračnoj zajednici sa makedonskom princezom Kosarom. Upravo su oni postali kultne ličnosti Dukljana (Crnogoraca) i Makedonaca. Duhovne i kulturnoistorijske veze i procesi neraskidivo su veza između Crne Gore i Makedonije o čemu sa puno autoriteta i argumena govori prof. Velev, rasvjetljavajući tu duhovnu i kulturnoistorijsku tradiciju“, kazao je Šekularac.

Na kraju sinoćnjeg programa u Dvorcu Kralja Nikole, o knjizi je govorio i sam autor, profesor Ivan Velev.

 „Crna Gora i Makedonija imaju  međusobna vjekovna civilizacijska i kulturna nadopunjavanja u oba smjera, jer su dio Balkana i šire Jugoistočne Evrope, gdje su nizom istorijskih iskustava zemlje i narodi živjeli s posljedicama globalnih kulturno istorijskih procesa. Odnosno, one su imale zajedničku sudbinu da se nalaze u sastavima više velikoh imperija, ili u privremenim srednjovjekovnim balkanskim vladarstvima, koja su kao susjedne zemlje i narodi međusobno ratovala.

Konkretno, makedonsko-crnogorske interkulturne veze i uticaji počele su se tješnje uspostavljati još početkom ranog hrišćanstva, kada je Duklja bila povezana sa prefekturom Istočni llirik i kada je Solunska dijaceza papskog vikara Rufa imala jurisdikciju i nad Dukljanskom episkopijom. Ili, od kada se 535. godine Prevalitanska eparhija našla pod jurisdikcijom arhiepiskopije Justinijana Prima na prostoru Makedonije. Nadalje, kada je papa rukopoložio sv. Metodija za sveslovenskog arhiepiskopa moravsko-panonske dijaceze s predašnjim llirikom i Makedonijom, legendarno kultni izvori tvrde da je njihov najdosljedniji učenik sv. Kliment bio postavljen za episkopa da rukovodi slovenskom episkopijom, u čijem sastavu su bili Istočni llirik sa Makedonijom kao centralnom oblašću. Posebno se crnogorsko- makedonska koegzistencija veze i uticaji trajno uspostavili prilikom makedonskih osvajanja srednjovjekovne Duklje cara Samuila, kada je knjaževstvo sv. Vladimira dobilo samoupravni status, vladajući u bračnoj zajednici sa makedonskom princezom Kosarom. Upravo su Vladimir Kosara postale kultne ličnosti u kolektivnoj nacionalnoj memoriji Crnogoraca i Makedonaca.

U tom kontekstu se imaju u vidu i dva saveznička makedonsko-crnogorska ustanka. Prvo 1040/41. godine Samuilovog unuka Petra Deljana i Dukljanskog kneza Vojislava, koji je uzeo za ženu drugu crnogorsku princezu iz Makedonije – Samuilovu unuku Nedu. Drugo je bilo 1072/73. godine, koje je predvodio Đorđe Vojteh sa makedonske strane i Bodin – sin kralja Mihaila i budući crnogorski vladar. Makedonsko-crnogorsko vladarsko bračno srodstvo dogodilo se i po treći put, kada je Durad I Balšić stupio u brak sa Makedonkom Oliverom – ćerkom lokalnog makedonskog kralja Vukašina i sestre kralja Marka. Nadalje su nad neraskidivo uspostavljenom tradicionalnom osnovom nastavile da se odvijaju uzajamna crnogorsko-makedonska civilizacijska i kulturna preplitanja, u kontinuitetu preko prosvjetiteljskog crnogorskog prestiža aktiviranjem prve štamparske aktivnosti na Balkanu iz perioda Crnojevića koja se direktno odrazila i u Makedoniji, kroz nacionalno buđenje i preplitanje naroda tokom preporoda, pa sve do duhovnih i kulturnih procesa u savremenom dobu.

U istoriji, ili u našoj savremenosti, niti jedan uticaj sa strane za potkusurivanje globalnih strateških interesa nije uspio da izbriše crnogorsku i makedonsku kolektivnu memoriju o crnogorsko-makedonskih duhovnih, čvrsto tradiciji savremenosti, povezanih kulturnoistorijskih i književnostrvaralačkih veza i uticaja“, zaključio je Velev.

The post VIDEO: Zavičajni muzej sinoć otvoren nakon tromjesečne sanacije krova, upriličena dva kulturna događaja first appeared on BARinfo.