Glamočakov umjetnički put obilježili su obrazovanje na akademijama u Beogradu, Veneciji i Parizu, brojne međunarodne izložbe, priznanja i saradnja sa značajnim imenima savremene umjetnosti. O njegovom stvaralaštvu pisali su francuski akademici, intelektualci i likovni kritičari, a njegov rad zastupljen je i u stručnim publikacijama posvećenim savremenoj skulpturi i figuraciji.

Na otvaranju je govorila direktorica Centra za kulturu Prijestonice Cetinje, Jelena Lela Milošević, a o Glamočakovom umjetničkom opusu govorila je istoričarka umjetnosti i likovna kritičarka dr Anastazija Miranović.

“Zlatko Glamočak predstavlja jednog od najautentičnijih autora današnjice. Njegovo djelo ne dozvoljava ravnodušnost. Ono potire distancu pogleda sa strane i sigurnost ugodnog prizora. Glamočak ljudsku figuru vraća u središte umjetnosti/drame/života, a time i značenja, upravo onda kada je ona najranjivija: kada pati, strada, stari, raspada se, kada je izložena torturi i nasilju istorijskih tokova, margini društveno-političkih procesa i sopstvenoj smrtnosti. Zbog toga, Zlatkova figuracija nije i ne može biti simplifikovani izbor likovnog jezika. Ona je umjetnikov/umjetnički  stav – glasnogovor pobunjenog, napaćenog, odljuđenog, ranjenog čovjeka današnjice koji se otkriva svijetu primordijalnim krikom anatomski ogoljenog, deformisanog tijela. Glamočakova figura/tijelo sasvim je suprotno idealizovanom tijelu klasične skulpture. Ono nema sklad antičkog atlete niti spokoj renesansne figure. Zlatkovo tijelo se grči, propada, otvara, krvari, trpi…

(…) Za Glamočaka crtež ne predstavljaju pripremnu radnju /skicu za realizaciju trodimenzionalnih formi/reljefa, instalacija i skulptura, već zasebni, autonomni entitet jasno iskazanog karaktera. Iako im je isti uporišno-ishodišni okvir, crteži zbog tehničkog postupka realizacije  (hemijskom olovkom, ugljenom, bijelim ili crnim kredama, ugljenim praškastim bojama…), djeluju, donekle, manje stvarno/zastrašujuće od Zlatkovih skulptorskih ostvarenja. No, to nikako ne umanjuje njihovu znakovnu samosvojnost. (…)

Pred skulpturama Zlatka Glamočaka postajemo svjesni propadljivosti, ranjivosti, krhkosti, smrtnosti vlastitog tijela, kao i postojanja onog drugog i drugačijeg Ja – sopstvenog antipoda/alterega koji ljudsko tijelo povrijeđuje, ponižava i/ili uništava. U tom smislu Glamočakova umjetnost predstavlja etički zahtjev/lament osvješćenja. I baš zato njegova figuracija nije samo estetski izbor. Tijelo je štit, svojevrsna odbrana čovjeka. Čak i kada je  izobličeno, ranjeno, poniženo ili dovedeno do ivice nestanka, Glamočak ga ne napušta. U svijetu koji čovjeka lako pretvara u broj, kod, statistiku, žrtvu ili algoritam Zlatko ga ponovo vraća  tjelesnom/tijelu, mjestu, prostoru kroz svojevrsni egzodus u nostos”, rekla je, pored ostalog, Miranović

Zadovoljstvo što svoj rad predstavlja cetinjskoj publici izrazio je i sam umjetnik, ističući posebnu vezu sa gradom koji je opisao kao grad svjetlosti.

Izložba „Pandemonium“ biće postavljena u Galeriji Centra za kulturu do 4. decembra, a zainteresovani posjetioci imaće priliku da tokom narednog mjeseca pogledaju Glamočakov umjetnički opus.

The post Na Cetinju otvorena izložba Pandemonium Zlatka Glamočaka first appeared on BARinfo.

Galerija “Ories” je specijalizovana za Art brut i Art singulier i stekla je značajan ugled među kolekcionarima u ovom dijelu Francuske. Glamočak se lionskoj publici i kolekcionarima predstavio sa osam bronzanih skulptura kamernog galerijskog formata, jednim velikim reljefom i crtežima velikih dimenzija.

Promocija monografije ovog umjetnika pod nazivom “Glasovi preživjelih” zakazana je za 29. maj, u okviru konferencije posvećene dijalogu o radu autora i savremenoj umjetnosti. Sa autorom će razgovarati Žan Filip Domek, poznat po polemičkim tekstovima sa istaknutim intelektualcima XX vijeka. Domek potpisuje i jedan od tekstova u monografiji.

Glamočak je odranije poznat lionskoj publici: njegovi ekspresivni radovi već godinama nalaze put do lokalnih kolekcionara. Ovo je njegova druga samostalna izložba u Lionu, a 2018. godine je učestvovao na konferenciji “Veliki skulptori danas” u Muzeju lijepih umjetnosti istog grada.

Istoričar umjetnosti, saradnik časopisa “Artension” i kustos izložbe Kristijan Norbergen (“papa ekspresionizma”), zapisao je povodom izlozbe: „Užas i uzvišenost dodiruju se i grle usred bijela dana… Realista dubine, Zlatko Glamočak, ne skreće od svojih opsesija – on im se suprotstavlja, a skrivene rane tijela, ekscentrične i bez oslonca, napokon dobijaju pravo na postojanje.“

The post Galerija Ories u Lionu u znaku Zlatka Glamočaka first appeared on BARinfo.

Konkurs je raspisan 28. januara ove godine kao nacionalni, opšti, idejni, jednostepeni i anonimni, a njegov predmet bilo je idejno i umjetničko rješenje spomenika, kao i arhitektonsko-urbanističko uređenje prostora na kojem će biti postavljen.

Kako se navodi u saopštenju komisije, prvonagrađeni rad Zlatka Glamočaka „u potpunosti ispunjava zadate kriterijume“, nudeći savremenu interpretaciju lika i djela jednog od najznačajnijih pisaca druge polovine XX vijeka. Posebno je istaknut balans između prepoznatljivosti i svedene forme, kao i simbolički motiv naočara oblikovan kao apstrahovani inicijali „B“ i „P“, koji upućuju na piščev misaoni i kritički pogled na svijet. Komisija je naglasila i kvalitet urbanističkog rješenja, kroz integraciju postamenta i figure i njihovo postavljanje u parternom nivou, čime se ostvaruje neposredan odnos sa prostorom i afirmiše javni prostor kao mjesto susreta i kolektivnog pamćenja.

The post Zlatko Glamočak izabran da izradi spomenik Borislavu Pekiću first appeared on BARinfo.

Izložbu koju čini 48 radova je svečano otvorio ambasador Francuske u BiH, Francois Delmas, ističući poznate riječi Victora Hugoa da svaki emigrant ima dvije domovine: “zemlju u kojoj je rođen i Francusku“.

Eseje u monografiji potpisuju ugledni francuski intelektualci, akademici i likovni kritičari. Među njima je jedna od ključnih figura intelektualnog života Francuske u posljednjih 50 godina, sociolog i esejista Alain de Benoist, o kojem je pisao i Danilo Kiš u “Času anatomije”.

“Bilo da je riječ o njegovim skulpturama ili crtežima, umjetnost Zlatka Glamočaka je u potpunosti, odlučno i ponosno figurativna. Ona se upisuje u umjetničku liniju obilježenu ekspresionizmom – od Van Gogha i Georgesa Rouaulta do Luciana Freuda preko Edvarda Muncha, Ernesta, Barlacha i Emila Noldea – snažnu tendenciju koju sam uvijek visoko cijenio“, zapisao je de Benoist.

U monografiji su i tekstovi četiri francuska akademika, među kojima su i bivši predsjednici Francuske akademije Claude Abeille i Georges Henri Soyutou (profesor emeritus na Sorboni), zatim Vladimira Veličkovića, francuske skulptorke Brigitte Terzief, kao i više uglednih francuskih javnih ličnosti: filozofa i univerzitetskog profesora Kostasa Mavrakisa, kultne novinarke Aude de Kerros, esejiste Jean-Philippe Domecqa, kritičara Francisa Parentea i Cristiana Noorbergena, galeristkinje Eveline Artaud…

Uvodni tekst monografije napisao je filozof i akademik Ferid Muhić, dok su osvrte na Glamočakove crteže dali Dimitrije Popović, Mehmed Akšamija – predsjednik BANU, Đorđe Kadijević i Jovan Despotović.

Izložba je otvorena do 27. novembra.

The post U Sarajevu izložba radova i promocija monografije Zlatka Glamočaka first appeared on BARinfo.

Umjetnost je najintenzivnija forma individualizma koja postoji – Oskar Vajld

Međutim, riječ “dolina” može biti i velikog slova. Može da izazove drugačije asocijacije, pa i osjećaje. Može da odvede u neke druge sfere, da izazove druge doživljaje. Dolina smrti – jezu, Dolina palmi cocora – egzotiku, Dolina ćupova – radoznalost, Dolina gejzira – čuđenje, Dolina velika rasjedna – neizvjesnost, Dolina pećina – mistiku. Po svijetu ih ima, nebrojeno, i sve one mogu, jednom riječju pobuditi divljenje. Dobile su ime nečijom voljom, na osnovu činjenica, trenutnom inspiracijom ili doživljajem.

Kad bi sve ovo objedinili u jedno, bez nekog velikog ustezanja, barska dolina može dobiti ime, Dolina umjetnika.

Nije teško znati zašto jedino to ime pristoji našem gradu. Zbog broja onih koji su svojim darom i specifičnim vrijednostima rođeni ili su osjetili ovaj prostor kao svoj. Ispunili su sve njegove pore i dišu punim plućima, želeći da iskoriste priliku koja im se pruža.

Prostor, uokviren Volujicom, Lisinjem, Vrsutom, Tankim rtom, ima neku čudnu moć. Blagost koja kao miro toči njihovim liticama i usjecima, vazduh i voda začinjeni egzotičnim i rijetkim biljkama rumijskog korijena, kaćuna, pelina, drače, žuke, budi inspiraciju i daje stvaralačku snagu. Nesebično je podario ovaj prostor produhovljenim i kreativnim ljudima da iskažu sebe i nama prenesu bar malo njihove duše. Srećom ona ne može da se uhvati, da se ščepa, ošamari, strpa krijući u džep. Njoj ne možemo držati pridike ili soliti pamet. Prodati aktuelne potrepštine. Nju moramo osjetiti. Koliko nas može osjetiti njihovu dušu, njihov duh? Bojim se ne puno. Ne zato što ne mogu, a ima i toga, već zato što ih ne interesuje. Nemaju vremena u trci za materijalnim da se bave nekakvim duhom. Ko danas normalan time da se bavi? Ko da se bavi time, pare su važne. Pare, pare.

Umjetnost briše prašinu svakodnevnog života sa duše – Pikaso

Veliša Leković bi mogao biti rodonačelnikom Doline umjetnika. Prvi je osjetio čari ovog prostora i zauvijek se vezao za njega. Ostavio je svoja djela gradu koja se čuvaju u njegovoj, a i našoj galeriji. Prostor u kome se odvija dinamičan program, ali nekako sve ostaje u tim gabaritima. Način se mora naći da se ta topla izložbena atmosfera prelije i šire kroz grad.

Mijo Mijušković je jedan od onih koji je svoju dušu kroz najteži materijal, kamen, znao da iznese na pijedestal. Dobri čovjek, specifične naravi i neobične naracije. Karakteristične fizionomije, naglašenih crta lica i izuzetno jakih ruku. Jedino takav je mogao da iz ovog našeg ljutog krša izvuče ono lijepo što je vjekovima krio u sebi. Radeći drvetom, odmarao je. Nije bio baš poželjan u društvu, ama ni on njima nije ostajao dužan. Imao je ideju da na nekoj lokaciji u gradu dopremi stijenu i uz odobrenje gradskih vlasti iskleše skulpturu koja bi ostala kao njegov poklon gradu. Imali bi priliku da vidimo umjetnika na djelu kako stvara. Da slušamo zvonke udarce čekića i dlijeta, zujanje brusilice i tupe udarce komada kamena pri padu na zemlju. Milije nam je štektanje, pucanje, eksplozije i škripa. Povukao se u osamu iznad Sutomora i stvarao i stvarao. Kakva je sudbina tih njegovih djela, veliki je znak pitanja. Nekako bi mu se trebalo odužiti, a načina ima puno.

Uroš Tošković je jedan od sugrađana koji je u ovaj naš prostor došao kao afirmisani umjetnik. Njegovu ljepotu je koristio intenzivno i strasno. On je najbolji primjer kako se šetalište, kafanske terase, plaže mogu pretvoriti u neki duhovniji prostor. Sada se sa šetališta za sva vremena obraća, na sebi svojstven način, prolaznicima kroz djelo, još jednog našeg sugrađanina, Zlatka Glamočaka. Pokazuje da srednji prst može biti i te kako simpatičan, a ne kao neki besprizornjaci.

O Zlatku govore njegove skulpture koje krase nekoliko crnogorskih gradova. Iako živi u Parizu, česte njegove posjete Baru, uvijek se zapaze.

“Gvozdo” je dovoljno reći. Taj duhoviti, a znao je da ode i u ironiju do sarkazma, umjetnik, profesor, prešao je preko obronaka Sutormana i ugnijezdio se na obali sutomorske plaže. Plavetnilo koje ga je zapljuskivalo bilo je podloga na njegovim platnima, a glavna tema su bili orlovi, kokoti, koze i pejzaži njegove Crmnice koju je svojom specifičnom tehnikom ovjerio zauvijek. Želja mu je bila da zidinama starog grada ubrizga život tako što bi se omogućilo mladim svršenim akademcima, umjetnicima, da žive i stvaraju u njemu. To su iskoristili mladi Naod Zorić, Nikola Kovačević. Postali su dragi i dobrodošli stanovnici. Poslije ne dugog vremena, otišli su svojim putem, napravili svoje uspješne karijere, ali Bar nije na kvalitetan način iskoristio taj njihov duh. Lijepo bi bilo da pored obnovljenih objekata kaldrmom šetaju i mladi umjetnici obogaćujući starobarski krš.

Najstariji medju aktivnim barskim umjetnicima je Muharem Muratović. U svojim Mrkojevićima, autoritet je gradio kao pedagog, a atelje mu je služio da toplinu i skriveni nemir prenese na platno. Kroz mističnu stranu žene i njen izražajni pogled ispoljavao je sve svoje poruke. Pogled posmatrača ukršten sa pogledom sa slike mogao je izazvati bururet u glavi. Ravnodušnih nema.       

Poslije barske gimnazije, Likovnu akademiju, a onda i magisterij u Beogradu, završio je Petar Vujošević. Skroman, nenametljiv, tihuje u Beogradu, gdje svoje nesumnjivo obrazovanje i umijeće koristi u promovisanju mozaika kao jednog od pravaca likovnog izraza. Njegove škole mozaika u Starom Baru prošao je veliki broj polaznika. Barani njegove performansie posvećene vatri, vodi i gvožđu pamte.

U Baru, kao u kakvoj toploj leji ili uzornom rasadniku, niču, gaje se i razvijaju mnogi umjetnici. Više manje njihov rad se prati, ali oni zaslužuju, sigurno, mnogo više. Ono što ostavljaju iza sebe je neprocjenjivo blago koje jednu sredinu uzdiže i izdvaja od druge. Duh koji oni isijavaju ne može oduvati ni jugo, bura, ni zapodnjak. Pušta sve dublje i dublje korijene u ovoj našoj Dolini umjetnika.

Ono što se radi sa ljubavlju, dobro je urađeno – Vinsent van Gog

The post Žarko Đurišić: Barska dolina – Dolina umjetnika first appeared on BARinfo.

Ovaj događaj okupio je brojne poštovaoce njegovog stvaralaštva, predstavnike kulturne i umjetničke scene, kao i građane Bara, grada u kojem je Tošković proveo neke od posljednjih godina života.

Spomenik, djelo proslavljenog vajara Zlatka Glamočaka, Baranina koji živi u Parizu, izrađen je u bronzi, visok dva metra i postavljen na postamentu od kamena.

Čast svečanog otkrivanja pripala je predsjedniku Opštine Bar Dušanu Raičeviću, istoričarki umjetnosti dr Anastasiji Miranović, koja je predsjedavala Komisijom za ocjenu i odabir arhitektonsko – umjetničkog rješenja, kao i autoru skulpture.

Zlatko Glamočak je u obraćanju prisutnima svoj rad opisao kao „simbol mudrosti“ kakav je i sam Tošković bio: „Tošković je predstavljen na jednoj liniji od mora ka ovamo, izašao iz vode i ogrnut mokrim plaštom koji mu daje jednu mesijansku kategoriju, mesijansku viziju kakvu je sam imao. Sa velikim cipelama, odnosno cokulama nekoliko brojeva većim, što mu daje jedan izgled čovjeka sa margine, kako je on samo spolja djelovao. Ono što je začuđujuće u jednom momentu, da li je to sada jedan ezoterijski smisao, da sam mu ja zadnju desnu cokulu postavio tako da je vuče za sobom, i gle čuda, šest mjeseci po radu otkrivam upravo takvu njegovu fotografiju“.

Istoričarka umjetnosti, dr Anastasija Miranović, istakla je značaj današnjeg otkrivanja spomenika, naglasivši da je u savremenoj crnogorskoj kulturi rijetkost podizanje spomen obilježja umjetnicima. Ovaj čin dobija na posebnoj važnosti i zbog zakonske norme koja propisuje da mora proći najmanje 20 godina od smrti osobe kojoj se spomenik podiže.

„Uroš Tošković je i u ovom slučaju presedan, suvišno je reći da on to zaslužuje. Ulogu performer-umjetnika dodijelio mu je život. Sam je bio garav i hodajući crtež, a najbolja umjetnička ostvarenja realizovao je upravo u tom umjetničkom mediju. Iako već šest godina nije sa nama, Urošv duh i energija žive u gradu pod Rumijom. Galerija ‘Velimir A. Leković’ čuva legat njegovih radova. A sada, zahvaljujući majstorski realizovanom djelu Zlatka Glamočaka, barsko šetalište pruža priliku neposrednog susreta s hodajućom umjetnošću, jer Uroš je upravo to bio. Umjetnost in vivo“, zaključila je dr Miranović.

Predsjednik Opštine Dušan Raičević naglasio je da spomenik otkriven upravo u susret šestoj godišnjici od Uroševe smrti treba da bude podsjetnik svima na važnost očuvanja autentičnosti, slobode izraza i hrabrosti u stvaranju.

„Okupljeni baš na ovom mjestu odajemo počast umjetniku koji je svojim djelom prevazišao granice vremena i prostora. Njegova umjetnost nije bila samo izraz izuzetnog talenta i neukrotivog duha, već i dokaz neumorne potrage za istinom i slobodom kroz liniju i oblik, uz konstantnu demonstraciju njegove autentičnosti“, naveo je Raičević.

Nakon svečanog otkrivanja spomenika, program obilježavanja je nastavljen u Umjetničkoj galeriji „Velimir A. Leković“ gdje je priređena izložba radova iz legata Uroša Toškovića, uz umjetnički performans glumca Slavka Kalezića, koji je kroz ekspresivan scenski nastup dočarao Toškovićev nesputani stvaralački duh.

Galerija „Velimir A. Leković“ od 2011. godine baštini legat od 68 crteža Uroša Toškovića kao poklon beogradskog galeriste i kolekcionara Momčila Moša Todorovića.

Odluku o podizanju spomenika Toškoviću donijela je Skupština opštine Bar, nakon što je Vlada Crne Gore dala saglasnost za realizaciju projekta.

The post VIDEO: Otkriven spomenik Urošu Toškoviću, rad Zlatka Glamočaka first appeared on BARinfo.

Sat vremena kasnije, u Umjetničkoj galeriji “Velimir A. Leković”, u sklopu programa koji na autentičan način odražava Toškovićevu stvaralačku misao, biće održan umjetnički performans glumca Slavka Kalezića, uz postavku Uroševih radova iz legata galerije.

“Podizanjem spomenika velikanu crnogorskog likovnog stvaralaštva na obali, gdje je stvarajući provodio najviše vremena u Baru, simbolično se čuva uspomena na njegov lik i nemirni duh, koji je ostavio snažan trag u crnogorskoj umjetnosti i kulturi”, stoji u saopštenju Opštine Bar.

Spomenik, izrađen u bronzi, visine dva metra i postavljen na postamentu od kamena, otkriće predsjednik Opštine Bar Dušan Raičević, predsjednica Komisije za ocjenu i odabir arhitektonsko-umjetničkog rješenja spomen-obilježja, istoričarka umjetnosti dr Anastazija Miranović, i autor skulpture, poznati vajar Zlatko Glamočak.

Odluku o podizanju spomen-obilježja Urošu Toškoviću donijela je Skupština opštine Bar, nakon što je prethodno Vlada CG prihvatila predlog Opštine Bar za davanje saglasnosti na realizaciju ovog projekta”.

The post Opština Bar otkriva spomenik Urošu Toškoviću: Ponovo među Baranima first appeared on BARinfo.

Postavku je otvorio francuski ambasador u Srbiji Pjer Košar prošlog utorka, a trajaće do 15. novembra. Mediji su istakli da je to “jedan od najvažnijih likovnih događaja u Beogradu”.

Predgovor kataloga napisao je akademik Dimitrije Popović, istaknuti slikar i pisac.

“Autorova zavidna crtačka veština, osim u licima i grimasama, vidljiva je posebno u prikazivanju šaka i stopala… Afirmirajući medij crteža i njegove izražajne mogućnosti jasnoćom snage ekspresivnog izraza Zlatko Glamočak istovremeno ostvaruje nadrealistički karakter svojih motiva. Ono što se doima košmarnim ritualima sadizma i mazohizma projektovano je iz tragičnog iskustva stvarnosti. Moguća misao na srednjovekovnu infernalnu imaginaciju može biti u funkciji paradoksa da bi se jasnije i preciznije ukazalo na brutalnost savremenog pakla, na dezintegrisano jedinstvo današnjeg prividno celovitog sveta“, zapisao je, između ostalog, Dimitrije Popović.

“U Glamočakovom pesimističkom konceptu egzistencije stoji čovjek kao neprikosnoveni kreator sopstvene istorije u kojoj se potvrđuje kao apsurdni poraženi pobjednik”, konstatovao je Popović.

Zlatko Glamočak je izlagao sa najznačajnijim umjetnicima XX vijeka.

Rođen je 1957. godine u Bihaću, a odrastao je u Baru. Već više decenija živi u Parizu. Studije vajarstva završio je na Fakultetu primenjenih umetnosti u Beogradu 1982, a iste godine pohađao je i studije vajarstva na Akademiji lepih umetnosti u Veneciji. Postdiplomske studije završio je 1986. godine na Fakultetu likovnih umetnosti u Beogradu, u klasi profesora Miše Popovića. Bio je na majstorskim radionicama studija vajarstva na École Nationale Supérieure des Beaux-Arts u Parizu kao pozvani student (ekvivalent majstorskoj radionici) u klasama profesora Lebel, Cardot i Dehlai.

Član je ULUCG-a od 1991, a od 1993. i Udruženja La Maison des Artistes u Francuskoj. Od 2004. do 2009. bio je profesor analitičkog crteža na Fakultetu likovnih umjetnosti na Cetinju.

Zlatko Glamočak je bio komesar izložbe “Corps à corps” (2004) koja je proglašena za godišnji kulturni događaj grada Fontenay sous bois. Prestižni umetnički časopis “Art Press” (N° 293) je ovu izložbu proglasio jednom od tri najznačajnije figurativne izložbe zadnje decenije XX vijeka, a na konferenciji francuske Akademije nauka i umjetnosti Glamočak je bio uvršten (2015) među 25 najznačajnijih umjetnika, pored Veličkovića, Munka, Van Goga, Pikasa i drugih.

The post Glamočakova nova izložba jedan od najvažnijih likovnih događaja u Beogradu first appeared on BARinfo.

Odluku o podizanju spomen-obilježja Urošu Toškoviću, jednom od najznačajnijih crnogorskih i jugoslovenskih likovnih stvaralaca donijela je Skupština opštine Bar, nakon što je prethodno Vlada prihvatila Predlog za davanje saglasnosti na podizanje spomen-obilježja koji je uputila Opština Bar.

Spomenik će biti postavljen na Šetalištu kralja Nikole, čime se želi odati poštovanje jednom od najvećih likovnih umjetnika ovih prostora, koji je upravo u Baru i proveo posljednje godine života i u našem gradu ostavio neizbrisiv pečat svojeg duha. Na ovaj način Bar želi da se barem malo oduži slavnom slikaru, ali i da pokuša da sačuva njegov neprikosnoveni duh na ulicama i obalama Bara za generacije koje dolaze.

Na opštem, javnom i anonimnom konkursu za izradu arhitektonskog i umjetničkog rješenja raspisanom od strane Opštine Bar prvorangiranim je, od strane Komisije, kojom predsjedava dr Anastazija Miranović, ocijenjen rad Zlatka Glamočaka koji je nagrađen sa 1.500 eura, a drugorangirni je bio rad Slavenka Rakočevića, koji je nagrađen sa 1.000 eura.

Takođe, krajem prošle godine je u okviru proslave 24. novembra – Dana opštine i Dana oslobođenja Bara, u Galeriji „Velimir A. Leković“ otvorena izložba „Uroš Tošković u očima svjetskih karikaturista“ tokom koje su publici predstavljena 52 rada nastala u okviru osmog izdanja Međunarodnog festivala karikature u Kolašinu, čija je tema bio upravo virtuoz crteža – Uroš Tošković, navodi se u saopštenju Službe za odnose sa javnošću Opštine Bar.

The post Opština Bar podiže spomen-obilježje Urošu Toškoviću first appeared on BARinfo.

Glamočak je “Vijestima” kazao da odluku žirija vidi hrabrom, zbog specifičnosti njegovog likovnog izraza.

“S obzirom na moju skulpturu i opštu tendenciju u umjetnosti, smatram da je žiri ovom nagradom pokazao nesvakidašnju umjetničku hrabrost da nagradi angažovanu figurativnu skulpturu, skulpturu koja i poslije 30 godina od svog nastanka ne gubi na vitalnosti. Ta skulptura svoje postojanje legitimiše i aktuelnim događajima od Ukrajine do Izraela, odnosno Palestine… To je skulptura otpora koja pripada onom krugu koji opstaje i otvara nadu u odnosu na tragičnu konstataciju isparenja umjetnosti – kako to stanje u kojoj se našla savremena umjetnost karakteriše profesor filozofije na Sorboni i dugogodišnji direktor prestižne pariske likovne akademije Iv Miso, u svojoj upravo izašloj knjizi ‘Umjetnost je završena’ (Yves Michaud, L ‘Art c’est bien fini)”, rekao je Glamočak.

U obrazloženju svoje odluke, žiri se, između ostalog, pozvao na tekst francuskog akademika Vladimira Veličkovića u kojem govori o Glamočakovom djelu, a koji je objavljen u katalogu salona.

“Skulptura Zlatka Glamočaka je potpuno neočekivana, originalna, to je skulptura koja ga izdvaja od skulptora njegove generacije, virtuozno urađena i sa zanatom koji se danas rijetko sreće”, zapisao je Veličković.

Skulpturu “Mala noćna muzika” autor je izlagao na prestižnim izložbama figuracije, a nalazi se u kolekciji nekadašnjeg Centra za savremenu umjetnost Crne Gore koji je transformisan u Muzej savremene umjetnosti Crne Gore.

Salon čije trajanje seže od 1932. godine otvoren je 30. septembra u gradu Etamp i traje do 15. oktobra, u izlagačkom prostoru “Jean Lurcat”. U predgovoru kataloga je objašnjeno da je ovogodišnja postavka realizovana upućivanjem poziva umjetnicima, a Savjet salona i komesar izložbe selektovali su oko 80 autora. Jedan tematski prostor izložbe posvećen je serigrafiji kao grafičkoj disciplini, ali i monumentalnoj instalaciji, a pozvano je i dvoje umjetnika koji se predstavljaju samostalnim izložbama.

The post Glamočaku nagrada francuskog Salona umjetnosti Etampes first appeared on BARinfo.