U čitaonici Narodne biblioteke „Ivo Vučković“ sinoć je održan interdisciplinarni program „Od Homera do Nolana: Odiseja između knjige i filma“ u sklopu kojeg su o preplitanju istorijskog epa od prije tri milenijuma i filmskog, sada se već slobodno može reći klasika iz ove godine razgovarali Stefan Đukić, profesor filozofije, pisac i analitičar iz Bara, i Milija Šćepanović, reditelj i upravnik barskog bioskopa.

Nakon uvoda u veče koji je priredio Goran Jovanović iz JU Kulturni centar Bar, u dijalogu Đukića i Šćepanovića, ali i u interakciji njih dvojice sa posjetiocima, “Odiseja” je sagledana iz više uglova.

Dok se Đukić, koji je moderirao ovo veče, bavio filozofskim aspektima Homerovog epa, Šćepanović je iz ugla profesije govorio o autorskom pristupu znamenitog filmskog reditelja iz SAD Kristofera Nolana realizaciji aktuelnog filmskog superhita “koji je bio  veoma zahtjevan projekat, odnosno zadatak”.

“Prije svega, treba ukazati da je Nolan u ovom filmu, sa tehničke strane, pribjegao bukvalnom oživljavanju zastarjele filmske tehnologije koja je primijenjena na potpuno inovativan način. Poenta je da je Nolan snimio film onako kako se snimao 70-ih godina prošlog vijeka-upotrebom tadašnjih filmskih kamera  i filmskih traka iz tog perioda koje  odavno, sve do ovog ostvarenja, faktički više nisu postojale. “Odiseja” je i snimljena na klasičan način,  kao što su to radili  velikani režije Ingmar Bergman i Džon Ford, bez brzih rezova i naglih pokreta kamere. Dakle, tradicionalni filmski stil je uzet za jednu od najstarijih priča u istoriji koja je u Nolanovoj rediteljskoj egzekuciji  snimljena na ‘Old school’ način”, kazao je Šćepanović.

On je ustvrdio da ovakav “staromodni” pristup “ne da funkcioniše danas, već je film na bioskopskim blagajnama širom svijeta ostvario najveću zaradu u istorii”,

Đukić i Šćepanović su se osvrnuli i na brojne zamjerke kritike da se film ne drži vjerno Homerovog djela.

“Smatram da u suštini nije bitno tako pristupiti djelu, jer Nolan nije radio  adaptaciju epa već već sopstveno autorsko djelo oslanjajući se na tu Homerovu nit. Film i nem ulogu, a Nolan nije imao ni namjeru,  da rekostruiše ono što već postoji, već da to autorski nadgradi, i Nolan je u tome uspio. Napravio je svog Odiseja. Ovo jeste priča o putovanju i povratku, ali, i sa drugim motivima”, ukazao je Šćepanović.

U osvrtu na komentare da je film previše oslonjen na takozvanu Woke kulturu, Šćepanović je naglasio da je od filmskog studija autor trebao da dobije i dozvolu i novac da snimi film od 600 miliona dolara.

“Taj njegov potez- uvođenje glumaca različitih etniciteta, što  odudara od tradicionalnog filmskog čitanja Odiseje, najmanji je mogući ustupak filmskom studiju koji je mogao da napravi da bi dobio željeni budžet, a da se u krajnjem ne utiče na samo djelo”, dodao je Šćepanović.

Stefan Đukić je tokom programa pozvao posjetioce da predstave po sopstvenom sudu uspješne filmske ekranizacije književnih klasika. Među odgovorima su bili “Kum”, “Odiseja u svemiru 2001”, “Solaris”, pa i “Hari Poter”.

Program je bio upotpunjen projekcijom odabranih filmskih scena.