Akademik prof. dr Pavle Mijović rođen je 21. juna 1914, u selu Brijege, Crmnica (Bar). Gimnaziju je učio u Starom Baru, Podgorici, Sarajevu i u Cetinju, gdje je i maturirao. Studirao je najprije medicinu u Beogradu prije Drugog svjetskog rata, a poslije rata je upisao i završio Istoriju umjetnosti na Beogradskom univerzitetu 1955. Titulu doktora istorijskih nauka stekao je 1958. godine.

Radio je u Arheološkom institutu u Beogradu i bio naučni savjetnik, ekspert za srednjovjekovnu arheologiju. Bio je redovni profesor istorije umjetnosti i dekan Kulturološkog fakulteta na Cetinju (1980-1981). Bio je jedan od utemeljivača i prvi predsjednik Crnogorskog PEN centra, od 1990. do 1993. godine. Bio je redovni član CANU. Bio je jedan od najpoznatijih i najafirmisanijih crnogorskih intelektualaca i stvaralaca-naučnika. Napisao je brojne kapitalne naučne studije iz istorije umjetnosti, arheologije, kulturne i druge prošlosti Crne Gore i znatno šireg prostora. Preminuo je 1996. godine.

Između ostalog, autor je knjige “Iz kulturne prošlosti Bara”, objavljene u Baru 1995. godine. U poglavlju “Ranosrednjovjekovni Bar”, na stranama 33-36, akademik Pavle Mijović je pisao: “Makar jedan vicus ili villa rustica mogli su biti identifikovani, početkom ovog vijeka, u Baru da se, kojim slučajem, tamo našao arheolog prilikom izgradnje novog naselja Pristan. On bi u bivšem ušću Rikavca, tada rijeke koja se ulivala u more pod Volujicom, našao ostatke jednog pristaništa, a u jednoj iskopanoj tranšeji za temelj zgrade Monopola i pod Ložionicom primijetio bi da se na dubini od dva metra nalaze ostaci podnog mozaika, što bi bilo od velike koristi za utvrđivanje početka planske izgradnje u bogatom i za život veoma pogodnom Barskom polju.

U njemu je u VI vijeku prevalitanska crkva imala svoj posjed, što se da zaključiti po impozantnoj građevini – trikonhosu – otkopanom na Topolici, nedaleko od prvobitne barske luke. Trikonhos je sagradio sebe za grobnu crkvu neki od prevalitanskih episkopa, da li dukljanski ili skadarski – neizvjesno. U VIII vijeku Bar je već imao svoju episkopiju, potčinjenu Dračkoj arhiepiskopiji, pa je ovaj trikonhos od memorijalne mogao biti pretvoren u može konstatovati po njenom katedralnu crkvu, što proširenju i adaptacijama. U vihoru seoba IX vijeka srušen je taj trikonhos. Tražeći pogodnije, a osobito bezbjednije mjesto za stolicu episkopije, Bar se iz plodne i široke ravnice tada ‘preselio'”‘ na jednu hridinu uvučenu uz korito potoka Bunar, od kojega potiče rijeka Rikavac. Tu, na idealno izabranom mjestu s kojega se može pogledom obuhvatiti čitavo barsko područje i široka pučina mora, a koje je, s druge strane, na udaljenosti od oko 5 km od obale neprimjetno, podignuto je prvo barsko gradsko naselje.

Kad i trikonhos u Baru, sagrađena je i u Ulcinju jedna poveća crkva. Njeni temelji nijesu otkopani, ali su od nje sačuvani stubovi i kapiteli u cisterni citadele grada, a do nje jedna zasvedena grobnica. Ovo otkriće dozvoljava da se o Ulcinju iz tog vremena sudi kao o jednom od episkopskih gradova Prevalisa. Zapušten, iz ruku ranijeg olcinijumskog municipalnog gradskog savjeta dat je na upravu mjesnom episkopu”. 

U narednom poglavlju pod naslovom “Bar u Dračkoj temi i u Dukljanskoj državi”, akademik Mijović precizira: “Bar je tipičan primjer srednjovjekovnog grada koji se usljed opšte nesigurnosti povlači s pravca starih komunikacija dublje u unutrašnjost, u klisuru ili na nepristupačan obronak brda. Ovaj grad su, prije 732. godine, od kada se računa da je osnovana njegova episkopija, podigli Romeji, stanovnici Prevalisa koji su izbjegli iz gradova u unutrašnjosti prilikom slovenske najezde. Takav proces se primjećuje ne samo u našoj zemlji, već i na čitavom sjevernom Sredozemlju u vrijeme varvarskih seoba.

Najstarije naselje u obliku uspravnog trougla, pruža se od rubova do njenog vrha na kojemu je citadela, to jest: između glavne (obj. katedralne crkve, citadele i dvije kapije -glavne i donje do blage nizine njegovog sjevernog podgrada. Obuhvatao je otprilike polovinu sad bedemima okruženog gradskog obima. Glavni istraživač Bara, prof. Đ. Bošković, zamišlja ovo prvobitno naselje u nešto manjem obimu, bez tvrđave na najvišem dijelu grada. On pretpostavlja da je to naselje bilo izgrađeno po antičkoj urbanističkoj koncepciji s trgom u sredini i ulicama pod pravim uglom, s cardo i decumanus pravcima. I pretpostavka o tobožnjem pomenu Bara u Prokopija, pisca iz VI vijeka, uticala je da se pomišlja o većoj starini Bara no što je ona zasvjedočena pouzdanim arheološkim i pisanim izvorima. Sad se, međutim, na pitanje postanka prvobitnog Bara može baciti pogled sa šireg horizonta. Sigurnim identifikovanjem Antipagrae (Αντίπαγραι Αντίπαγρεα) kao Antipatre u Novom Epiru, a njenim ubiciranjem u albanskom gradu Beratu, otpada navodna pretpostavka o pomenu kasnoantičkog Bara u Prokopija. Iz obimnijeg proučavanja naselja ranog srednjeg vijeka, u nas i u susjednim zemljama, pouzdano se može zaključiti da se njihovo utvrđivanje ne može zamisliti bez citadele, pogotovu kad za nju, kao što je slučaj u Baru, postoje geografski uslovi uzvišenje ili vrh hridi. Najmanje se to smjelo desiti kad je bilo u pitanju obezbjeđenje izbjeglica iz ugroženih i porušenih gradova, Duklje, na primjer, koja je, osim zemljotresa 518. godine pretrpjela i slovensku najezdu početkom VII vijeka. Sad, s takvog gledišta, sasvim ubjedljivo zvuče Jiričekove riječi: ‘Nova bješe građevina Bar’.

Konsolidujući svoj položaj na visokoj stijeni, pristupačnoj samo s jedne, sjeverozapadne strane, Romani su potom pristupili regularnom učvršćivanju novoosnovanog grada. Koliko su u tom napredovali, iskopavanja, na žalost, nijesu dala jasan odgovor. Sudeći po obliku polukružnih kula na glavnoj i donjoj kapiji, koje su flankirale ulaze što je gotovo sve od fortifikacionog sistema ostalo iz ove faze Bara osnovni urbani sklop, odbrambeni bedemi i kule ovog sloja grada djelo su lokalnih arhitekata i graditelja”, konstatuje Mijović.